UÇUK BEYAZ

Rusya-2- Moscow Zoo

2012-01-20T15:59:00.000+02:00

Eveeet işte sonunda olan oldu!

Ben yazdım yazacağım derken nasıl olduysa olmuş ve fotoğrafların bir kısmı yok olmuş :(

Ama nasıl ? sorusunun cevabını bir türlü bulamıyorum ve sanki bunu bilmem birşeyi değiştirecekmiş gibi daha da sinir oluyorum.

Hangisinin daha ağır bastığının kararına varmadığım iki duygu beni yiyor şu an;

Sinirliyim ve üzgünüm.

Fakat ne çare.

Kendimi teselli : Bir kısmı halen duruyor. Eski makine ile çektiklerimiz. Yani çok az bir kısmı :((((

Her neyse....

Bu defa ben yükleyemeden yok olan resimlere inat, isteksizce zihnimde üreyen cümleleri parmaklarım tıkır tıkır yazıyor !!!
Murphy kanunu diyesim gelmiyor bu defa içimden!

Evet programın yapıldığı yere ve şartlara bağlı olarak bazıları ekstra şanslı olabiliyor. E bu durum 3,3 lik yavruyu memnun edince bizde memnun + mutlu + mesut olduk :)

Daha öncede bahsettiğim gibi bu yazımı Moscow Zoo-Moskova Hayvanat Bahçesi üzerine yazacaktım.

1 tam günümüzü burada geçirdik.

Eğer keyifli bir tatil/seyahat geçirmek istiyorsanız ilk kurallarından biri birlikte olduğunuz herkesin "imkanlar dahilinde" sevdiği şeyi o programa dahil etmelisiniz.

Bu eksende A.Y. yi bu gezi programı sırasında tam 2+0,5+05 kere muradına kavuşturduk. Yanlış okumadınız hepi topu 10 günlük Rusya gezimizde 2 büyük ve 2 kezde küçük denebilecek hayvanat bahçesine gittik. (küçüklerden birisi sadece böcek, sürüngen ve bazı deniz canlılarını içeren )

İlk kez bu kadar yakından akbaba gördük. A.Y. nin oyuncak plastik hayvanlarının içinde akbaba var ve en çok oynadığı hayvanlardan biri idi.

Resim orjinali kadar korkunç görünmüyor.
Neredeyse kafasının uzunlu kadar olan gagası bilmem bu konuda size bir fikir verirmi.

İlk defa karınca yiyen gördük. A.Y. için hayvanların hepsi çook ilginçken, benim için en ilgi çekicilerinden biri bu hayvanlar oldu.

Baya cüsseli hayvanlarmış. Burnunu demirlerin arasından yiyecek aramak ve koklamak için uzattığında çok şirin görünüyordu.

Bu ayı da kendisine atılan elmaları, bisküvileri v.s. iri cüssesi ile kendisine ayrılan bölümdeki davetsiz ve hatta istenmeyen olduğunu düşündüğüm hafif ve çevik kuşlara kaptırmaktan yiyemedi.
(al işte! insan aklı her yere ve duruma bir pislik, fesat sokmazsa olmuyor.-Ey okuyan kişi seni tenzih ederim- Neden mi bahsediyorum; hemen hayvancağızın bölümündeki kuşlara istenmeyen damgası yapıştırmama yazdıktan sonra sinir oldumda ondan. Belki hayvanlar böyle çok mutlu, belki birbirlerini eğliyorlar ! )

İlk defa kutup ayısı gördük.(bizim için gayet güzel bir havada o kendisine tahsis edilen yerde karları üzerinde gezinip, yukardan sitemetik biçimde dökülen karların altında keyif yapılıyordu. Tabi asıl evinden yurdundan ait olduğu yerden kopartılıp buraya getirilmiş bir hayvan ne kadar keyifli olabilirse işte :(
Aslında bu bağlamda hayvanat bahçesine gitmek ne derece doğru tartışılır....
Hayvanların gösteri yaptığı sirk, program v.s. tarzı yerlere ve etkinliklere zaten gitmek ve destek vermek istemiyorum, doğru bulmauyorum. Ama hayvanat bahçeleri için bazı sebeplerle bu fikri henüz tam olgunlaştıramadım.Buda başlı başına uzun bir konu.
Söylemeden geçemeyeceğim bir ayrıntı ise döndükten sonra A.Y: nerdeyse 1 haftadan fazla gece rüyasında hayvanları gördü. Tabi bunların hepsinin sadece gezi tadında rüyalar olmadığını, içinde kurtların aslanlarında olduğu sonu ağlamalı biten kabuslar olduğunu bilmem söylememe gerek var mı?

Ps : ben Rusya yazısını bitirmeden 4 postluk Almanya, Bürksel, Eindhoven (Hollanda) ve Lüxenburg gezileri yapıldı da yazılmayı bekler !

RUSYA -1- Moskova

2011-11-11T15:49:00.004+02:00

Ellerim klavyeden geri geri gidiyor.

Kırmak istiyorum, ama bir türlü bloga yaz-ama-mak konusunda üzerimdeki ataleti kıramıyorum.
Rusya gezisinin fotoğraflarına baktım dün. Bazı yerler ve bazı olaylar unutulmak üzere.
İyice unutmadan yazayım üç-beş kelime...

İlk 4 gün Moskova' da idik. Her zaman yaptığımız gibi araç kiraladık ama bu sefer kril alfabesinin üzerimizdeki etkisi ile şöförlü araç kiraladık. Şöförle havaalanında (Domodedova) buluştuk. Otelimiz havaalanına yakındı, fakat otele varmamız, aşırı trafik yüzünden neredeyse 1 saatten fazla sürdü.

Oteli booking.com dan bulup rezervasyon yaptırmıştık. Lobide işlemleri yaparken A.Y. için ekstra yatağı ücret karşılığı vereceklerini söylediler. Oysa ki bizim rezervasyon anlaşmamızda 12 yaşına kadar ücretsiz yazıyordu. Bunu söyledik fakat resepsiyon görevlisi kabul etmeyince booking. com dakilerle konuşmak istediğimizi belirttik ve ingilteredeki görevlileri aradılar, önce otel görevlileri sonrada Özhan konuştu. Meselenin türkçe tercümanın hatası olduğu ortaya çıktı. Biraz sertçe konuşunca, bırakın yatak için ekstra para vermeyi, bizi suit odaya yerleştirerek meseleyi tatlıya bağladılar :D

{demek ki neymiş tedbirini alarak (elimizde rezervasyon çıktımız vardı) hakkını sonuna kadar arayacaksın ;) }

İlk gün ancak akşam şehir merkezine gidip gözümüze kestirdiğimiz bir yerde sadece akşam yemeğimizi yiyebildik. (ramazan son günleri olduğu için iftar edebildik demeliyim.) Menümüz gezilerde neredeyse fix menü haline gelen balık, makarna yada pizza ve bulunca ekstra sevindiğimiz sebze haşlaması yada çorbası oluyor.(özellikle A.Y. için) .
A.Y. bebekken yiyecek mevzusu daha sıkıntılı oluyordu. Çünkü pizza ya da makarnayı yeteri kadar ve severek yemeyince vejeteryan çorba bulma konusu bizi biraz dolaştırıyordu ve bazı öğünleride meyve, yoğurt, süt olarak geçiriyorduk. Artık çok şükür biz ne yersek O' da aynısı ile karnını doyurabiliyor :)

Yedi kız kardeşler binalarından biri.

Stalinin yaptırdığı birbirinin benzeri yedi adet binaya bu ad verilmiş. Bunlardan bir tanesi -ki bu Lenin tepesinde bulunan ve içlerinde en yükseği, Moskova Devlet Üniversitesi binası olarak kullanılıyormuş.

Kızıl meydan önünde gelin arabası olarak süslenmiş ve bozulmuş limuzini tamir etmeye çalışan damat ve arkadaşları.

Ertesi gün oldukca uzun bir yolculukla patlamak üzereyken kızıl meydana vardık. Trafik aşırı derecede yoğundu (8 şeritli yolun tıknmış halini düşünün) ve Istanbuldaki halimizin şükredilesi olduğunu ilk defa farkettim !!!

Moskova Metrosu

Moskova metrosu Tokyo metrosundan sonra dünyanın ikinci büyük metrosu !
Metro gezilirse insanın kendini müze geziyor gibi hissedeceği söyleniyor.

Siz siz olun Moskova' ya 3-5 günlüğüne turist olarak gelmişseniz, metrosunu kullanmayı bilmiyorsanız otelinizi mutlaka merkeze yakın bir yerden bulun. (Metroyu kullanmayı bilmemekle kast ettiğim kril alfebesini okuyamamak idi.Anlamanıza gerek yok zira seslendirdiğinizde zaten o yerin adını anlıyacaksınız ve istediğiniz durakda inersiniz yada diğer hatta geçiş yaparsınız.)
Bizim dilediğimiz standartlarda ki oteller merkezde pahalı olunca ve trafiğin bu halini bilmeyince bu hoteli tercih etmiştik. Neyse siz artık biliyorsunuz ;)

Kızıl meydanda restoranların olduğu sırada bulduğumuz (adını şimdi unuttum) bir İtalyan Ristourantesinde yağmuru izlerken.

Tarih 24 hazirandı. Ve hava ara ara yağmur yağsada şahaneydi. Ne sıcak ne soğuk.

Kızıl meydanda hediyelik eşyaların satıldığı yerde dikkatleri direk üzerine çeken bu matruşka bebekleriydi. Çeşit çeşit ve çok tatlılar.

En küçüğünün ne kadar küçük olduğunu göstermek için çektiğim fotoğraf, en küçük matruşkanın boyutu sadece büyük bir toplu iğne başı kadar!

Ve yine meşhur Rus kalpakları.

Moskova tarih müzesi

Moskovada ilk varılan durak ve gezilen yer galiba kızıl meydan. İşte bu görünen kapıdan girince karşımızdaki alan Red Square.

Karşıda görünen küçük büro kilise için yardım toplanan bir yer.

Burada yapılanları ve gördüklerimi şöyle yorumladım.....

Yerdeki dairenin üzerine çıkan kişi arkaya doğru bozuk para atıyor. Bu bozuk paranın düştüğü yere göre duası&dileği v.s. kabul oluyor... :P

Atılan parada kiliseye bağışlanmış oluyor.

bana öyle geldi ...

Kimseyede sormadık, şimdi niye sormadık ki diye düşünüyorum. Galiba olay hakkındaki yorumuma kendimi çok inandırdım ve gerek duymadım. Ama şimdi merak ettim acaba gerçekten öyle mi?

her neyse......

Kızıl meydana doğru giderken (yukarıda bahsettiğim kapıdan girince) soldaki ilk yapı bu kilise.

Yine aynı kapıdan girince kaşımıza çıkan yol.

Sol tarafta 1200 den fazla mağzanın bulunduğu Moskova nın en modern ve meşhur alışveriş merkezi GUM.

Kızıl meydana çıkan ara sokaklardan biri.

Ne için, nerden gelip nereye gidiyorlar bilmiyorum.

Kremlin sarayının bahçesinde karşılaştığımız Rus askerleri.

Kremlin sarayının kulelerinden biri. Kremlin Ruscada hisar demekmiş.

A.Y. 3,5 yaşında oldu. Halen gezilerde bebek arabamız vaz geçilmezimiz. Öğle uykusunu yine içinde uyudu diğer gezilerde olduğu gibi. Artık daha az biniyor olsada yorulduğunda yada O' nu zapturapt altına almamız gereken yerlerde kucağa alıp 15 kiloyu dakikalarca taşımaktansa iki saat kullanmak için dahi olsa yanımızda taşımayı yeğliyoruz. O binmediği zamanlarda da çantalarımızı taşıyor fena mı ;)

Milletler, kültüerler değişsede bazı şeyler dünyanın hemen hemen her yerinde aynı.
İşte yeni evlenmiş bir çift. Aziz Vasili katedraline doğru gidiyorlar. Bizde Eyüp Sultanın bahçesindeki manzaraları hatırladım o an.

Aziz Vasili Katedrali

Bu katedrali IV.Çar Ivan, Kazan ve Astrahan Hanlıklarına karşı kazandığı zaferler için yaptırmış.

O sekiz kubbe, sekiz ayrı zaferin sembolü imiş..

Sonrada mimarının daha güzelini yapamaması için gözlerini oydurduğu söyleniyor. Bu sebeple midir yoksa kendisine ihanet ettiğini düşündüğü oğlunu öldürmesi sebebi ile midir korkunç ivan lakabını almış. Belkide halkına ve askerlerine ettiği zulüm ve verdiği korkunç cezalar yüzündendir....

Kremlinin hemen dışındaki bahçeden kareler...

Sarayın hemen dışındaki kanaldan bir kare. Kanal adım adım değişik heykellerle süslenmiş. Bununda kurba prens olduğunu düşündüm ???

Kremlin sarayına girmek için oldukca uzun iki sıra bekledik. Birincisi bilet alma kuyruğu, ikincisi ise içeri girme kuyruğu. Kuyrukda beklerken A.Y. de sağda solda kendine oyun alanları buldu. Karşıdaki köprünün üzerinden geçip kulenin altındaki kapıdan içeri giriyoruz.

Çar Çanı ve arkasında görünen Baş Melek Katedrali.

Çar çanı 200 ton ağırlığında. Hiç çalınmamış bir çan. Çıkan bir yangını söndürürken bu çanında sulanması ile fotoğrafın sol yanından 11 tonluk bir parçası kırılıp kopmuş halde.

Baş Melek Katedralinde ise Çarların mezarları var.

Çar ve sülalesinin vaftiz edildiği yer olan Meryeme Müjde Katedrali.

Katedrallerin içinde A.Y.

Resimde dokunduğu zincirlere dokunduğunda dahi ikaz ediyor içerdeki görevliler !!!

Moskova nehri üzerinde akşamın ilk saatleri.....

Kurtarıcı İsa katedrali

Çoğu turistin yaptığı gibi bizde Moskova nehri üzerindeki gezinti ile şehrin en gözde yapılarını, nehir üzerinde oturduğumuz yerden gördük.

Çar I.Pyort heykeli

Biniş saatimiz akşam saatlerine doğru olduğu için manzara daha da şahaneydi. Fakat şarjı biten fotoğraf makinemiz yüzünden cep telefonun ile çekmek zorunda kaldığımız fotoğraflar için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.....

Nehir kıyısında yapılan bir parti. Biz yanlarından geçerken vals yapıyorlardı.

Rusların 1988 de ilk kez uzaya çıkan mekikleri Buran. İçinde ki aksamının tamamen sökülmüş olduğunu duyduk. Meraklıları için içersi 100 Rub gibi bir ücret mukabilinde gezilebiliyormuş.

Ve Arbat Sokağı.

Giden çoğunluğun tespitine tamamen katılırak bizde bu sokağı İstiklal Caddesine benzettik.

Sıkca cafeler, sokak çalgıcıları ve ressamlarla karşılaşıyoruz, tıpkı caddenin başında rastladığımız bu grup gibi....

Ve Arbat caddesinde bir Türk restoranı: Kebap House.

A.Y. ayranını höpürdedirken :)

Sonraki bölümde A.Y. için gittiğimiz ve tam 1 günümüzü alan Moskova Hayvanat Bahçesini yayınlamayı düşünüyorum....

Ve sonraki yazı içinde bir bu kadar zaman geçmemesini diliyorum.....

nijniden mutlu hayirli bayramlar.....

2011-08-29T21:02:00.003+03:00

gezinin nijni ayagindayiz....

hersey cok sukur gayet iyi gidiyor, her ne kadar nijni - petersburg ve Petersburg - Moskova yolu gozumde buyuse de.......

Moskova` dan Nijni` ye, 4 saatde, hizli trenle geldik. Kolay gecti, darisi sonrakinin basina.

Yarin bayram.

Hem mutlu, hem buruk.......

En son 7 sene evvel gurbette bayam namazini kilmisti Oz.

biraz once namaz saatini ve buradaki tek caminin yeini ogrendik.

Herkese mutlu huzur dolu ve aff edilmis olarak nice bayramlar diliyorum.

Rabbim gercek bayrama kavusanlardan eylesin hepimizi..............

foto : njni novgorod {devami donunce insallah}

Bize yol göründü. yine bir yol. . . . yeni bir yol. . . .

2011-08-23T15:35:00.000+03:00

Dün karar verdik, bilet aldık.
Bugün otel bulduk, yer ayırttık.
Yarın sabah 10 da uçuyoruz inşallah.

Kısmetse;
4 gün Moskova
3 gün Nizhniy Novgorod
4 gün Saint Petersburg

Beyaz gecelere yetişemedik amma....
Yarın tam da 3 yaş 3 ay 3 günlük olacak yavruyla beyaz 10 geceyi zaten zor geçiridik deyip hiç de gamlanmadık ;)
Her ne kadar karartma perdeli odalar da kalacaksak da.....

Böyle ani kararlarla iki ayağımızı bir pabuca sokmakda üstümüze yoktur herhalde. Şimdi işdeyim. Evde bavul bile açılmadı henüz. Gidince girecek ayaklarım bir pabuca. Yok yani insan heyecanlanmaya sevinmeye bile vakit bulamuyor :P
en güzeli iki hafta evvelinden gidilenler.
Çok bekletip bezdirmeden, hemen olup yormadan. Fikri zihninde ve ruhunda olgunlşaştıra olgunlaştıra.
Tabi bu benim bünyeme uygun olanı sizinkini bilemem :)

Her neyse....
Olmazsa olmazları unutmayalım da gerisi her halukarda olur ;)
Hatta 1,5 sene evvel bool unutmalı bir seyahati atlatmışken,
hatta A.Y. bu kadar randımanlı yürüyemezken bile olmazsa katiyen olmazı unutup, bunu bile Allah ın izniyle halledebildiysek.......

En çok St. Petersbur u merak ediyorum. Bakalım Venedik kadar girebilecek mi gönlüme?
Ne de olsa kuzeyin Venediği diyorlarmış.

Keyifle ve sağlıkla ve bol resimle dönebilmeyi diliyorum Allah dan.
Dilerim biz dönene kadar sizde öyle kalın.....
Allah a ısmarladık.

meğer bizim 2 tane köpeğimiz varmış. hatta bir tane de arada köpeğe dönüşen oğlumuz !

2011-08-15T14:16:00.000+03:00

Sabah 7:30 da evden çıkıyoruz.
Kahvaltı kreşte saat 9:30 da. İki saat az zaman değil diyerek, evde 1 bardak süt eşliğinde hafiften birşeyler yedirip öyle çıkıyoruz evden.
Geçen hafta yine bir sabah.....
Elinde muzla çıktık evden, asansörde yedi bir iki lokmasını, asansörle dış kapı arasındaki son merdivenleri inmek üzereyken durdu, muzunu bana uzattı. Hadi bitir oğlum diye telkinde bulunurken ............
-elleri iki yanında bilekten dışa bükülü halde, birşey tutuyormuşcasına avuçlar sıkılmış,
"ama anne köpeklerimi indiriyorum"   demesin mi !!!
ben: köpeklerini mi ???? :S   hıımmm anladım demek köpeklerini.....
diyerek gizleyemediğim şaşkınlığımın ardından oyunua dahil olup...
ben:  peki onları kreşe alacaklar mı ?
A.Y. : yok anne merve ablanın yanına bağlıcam. ( okula getirmemesi gereken şeyleri yada götürmeyi isteyipde arkadaşlarımızla paylaşmak istemediği şeyleri kreşin girişindeki danışman olarak görevli ablamızın yanında bırakıyoruz.)
ben: anladım tamam, bencede en iyisi orda seni beklesinler.
sessizlik
ben: köpeklerinin adı neydi tatlım.
A.Y. : bernardla köpekcik.
ben: :D

Yine geçen hafta bir gün

Ben : Ahmet Yusuf

A.Y.: Anne bana Ahmet Yusuf deme!

Ben: e ne diyeyim oğlum?

A.Y.: Bernard de. hav hav....

Hayır etrafımızda köpeği olan tanıdığımızda yok, adı Bernard olan köpek hiç yok. Geçen gün çğrendim çocuk kanallarının birinde Bernard adılı bir köpeğin çizgi filmi varmış galiba ama biz izlemiyoruz ki.

Sadece yazın başında polanezköyde gördüğümüz köpeğin cinsinin san bernard olduğunu söylediğimiz aklıma geliyor ama onuda hatırlayıp bernard olarak devşirmiş olabilir mi acaba???

nerden duyduysa artık....

Bazen yemeğini yedirirken zorluk çektiğimde O' nun bu hayali oyununa dahil olup, bernard gel oğlum gel kuçu kuçu dediğimde, bu sözlerle tüm tabağını bitirdiğini defaatle görmüşlüğüm var :D

çocuk işçi

2011-07-21T14:22:00.001+03:00

Kim demiş çocuk işçi çalıştırıyorum diye !

Kendi işini kendisi yapmayı öğrensin değil mi ?

Hem öğrenmenin yaşı da yoktur.

Temizlik imandan gelir demezler mi?

Hem belki böylece temizlik sonrası dağıtması 3" dan daha fazla sürer, ne de olsa emek emek elleriyle temizliyor :P

Yok yani bu gördüklerinizin hiç biri,

belki yorgunlukdan, belki bezginlikden,

ne temizliğin ne kadarını kotarsam kardır,

ne kafamı ne kadar dinlesem azdır

amacı güden bir annenin çektiği fotoğraflar değil sakın yanlış anlaşılmasın ;)

not: Bu görüntüler geçen seneye ait unutulmuşların arasından çıkanlardan . . . .

Bunlarıda inanın bu gün fark ettim desem;

bilmem benim 1pamak uzunluğu x 1 karış büyüklüğündeki harici harddiskimi, içine çeyiz, hatıra eşyalar v.s. konan, eğilince belimize kadar içine gömülebileceğiniz, hani cevizide olan bir sandığa mı benzetirsiniz.

Zaten bizde sandıkda yok, cevizi hiç yok. Evlendiğimde bile bir çeyiz sandığım olmamıştı.

Gerçi ben benzetsem benzetsem;

evde, elime geçen ve kocca evde uygun bir yer bulamayarak ortalıktan kaldırmak amacıyla, içine tıkıştırdığım ve içindekilerin her birinin birbiri ile yakınlığı alfabedeki a harfi ile z harfinin birbiri ile olan yakınlığı kadar olan -daha anlaşırı ve argocası kel alaka olan-, yatak odasındaki şifonyerin ilk çekmecesine benzetirdim.

Ne de olsa oraya koyduğun şeyleri bulmak baya bir beceri gerektiriyor. İhtiyaç anında ise bulmam imkansız gibi ! ! !

İhtiyaç anında bulamadığım ya da bulamayacağımı bildiğim bir şeyi niye evde tutuyorum o da ayrı biri muamma ya.....

2011-07-19T13:35:00.000+03:00

Başka bir fotoğraf ararken karşıma bunlar çıktı !!!
Ne de güzel oldu.
Ve fakat ben bunları nasıl da unutmuşum !!!

Kıyıköy burası.

Gerçekten köy :D

Ben gitmeden önce ismen köy olduğunu düşünmüştüm. . .

Gerçekten köymüş meğerse :P

Yavru bool bool oynadı kumda,

fakat doydu mu ?

Hiç sanmıyorum :)

Hep kumsal da yaşasaydık. . . .

Bugün ki kadar cazip gelir miydi halen acaba ?

Hepimize ?

Geçen sene, temmuz ayı, hafta sonu kaçamağı gizlenmiş hd in bir köşesine çıkması ve ortalığa dökülmesi bu güne kısmetmiş.....

Ben ısınıyorum tekrar yazma işine galiba,

ısınmayı da istiyorum aslında ;)

Yoksa A.Y. nin ağzından çıkan ve benim ağzımı ya kahkahadan ya da şaşkınlıktan açık bırakan cümleleri, başka bir yere de yazmadığım için sonrasında, unuttukça kendi kendimi sinir ediyorum.

Öncesi. . . . Sonrası. . . .

2011-07-19T08:56:00.004+03:00

İş yerinden bir arkadışımın doğum günü idi. . . . .
Mevzu nasılsa bloğa geldi, bende neeeee zamandır yazamadığımı -ya da yazmadığımı-söyledim ve hadi dedim bu sohbet bahane olsun.

İşte bu kutlama öncesi . . . . .

Bu da sonrası . . . . . .

Ben aslında çikolatalı pasta severim. Hatta meyveli yemem desem yeridir.
Ama bu önce tadına bakıp, sonra bırakamadığımsa şimdiye kadar yediklerimin en iyisiydi ! ! !
Bakmayın öyle sıradan durduğuna :P

Zeynepcim, arkadaşım iyi ki doğmuşsun, iyi ki seni tanımışım, hayatımdan hiç eksik olma emi.
Bir de meyveli pastanında yenilebilir olduğunu anlamama vesile olduğun içinde ayrıca teşekkür ;)

sırtçı

2011-06-09T13:25:00.004+03:00

yazmak zor geliyor bu aralar, fena halde zor hemde.
Sadece yazmak olsa iyi, okumak da üstelik.....
Bu hal kalıcı mı geçici mi bilemiyorum.

Ama bunu yazmazsam olmazdı;

Geçenlerde birgün sabah AY uyanıp yanıma geldi. İkimiz sarıldık, az daha uyuma niyetindeyiz.
Çok zaman dediği gibi anne sırtımı kaşı, sırtım kaşınıyoo deyince
(genellikle kaşı eminin akabinde anne soğuk yerinden kaşı! diyerek atletinin içinden kaşımamı salık veriyor üstelik. Bu soğuk yer mevzusuda, atletini pijamanın içine koy annem soğuk! uyarılarım neticesinde ortaya çıkmış bir kavram.)

gayri ihtiyari sesli düşündüm ve

-Ahmet Yusuf sırtın ne kadar çok kaşınıyor annecim, Allah Allah niye bu kadar kaşınıyor acaba deyince
-sırtçıya bi gidelim bakalım !

demesin mi !!!!!!!!

2011-04-21T15:04:00.002+03:00

Şükür kavuşturana !!!!!!!!

.
.
.

öylesine, bizim evden bişeyler, benim için önemli şeyler....

2011-02-16T11:19:00.006+02:00

Pazar sabahı 3,5 aylık bebekleri ile kuzenim ve eşi bize kahvaltıya geldiler.
A.Y. kendinden beklemediğim bir performans ile bebişe gayet ilgili ve tatlı tavırlar sergiledi :)
Hatta en sevdiği oyuncaklarından olan köpeğini bile oynaması için bi koşu odasından getirdi ve
O' nunla paylaşmak istedi ! :)

Her ne kadar şu an 2 çocukla baş edebileceğimi düşünmesemde bana bu tavrı az da olsa cesaret verdi doğrusu. Doğru zamanın ne zaman olduğunu hiç bilmiyorum. ama 4 yaşından önce olmazmış gibi geliyor. Neyse bu konu uzar.......

Daha sona bozuk olmayan scooterını tamir etti !

Sonra bir ara mutfakta karşılaştığımızda çayını içmiş, kalanını lavoboya dökmüş, bardağını makineye koyuyordu !!!!

Ben fesat anne olarak hemen "annecim napıyosun ? " diye bir giriş yapmıştım ki .....
"bardağımda kalanı döktüm, bulaşık makinasına koyuyorum" demesin mi :O

"Allah ım bu çocuk ne zaman büyüdü" diyerek dona kaldım.

Ben "aferin" dedikçe gaz alan yumolu bütüüüün bulaşıkları bir bir makinaya yerleştirdiiiiii.

Bu günleri de görecekmişiz diye 4 köşe oldum.

Valla benden güzel dizdi !!!

Bu sahneleri çekmezsem olmazdı :)

Ey güzel Allah' ım! lütfen büyüyünce bu günleri unutmasııııın :P

Gün boyu tüketemedikleri enerjilerini akşam davul orkestrası kurarak attılar.

İkiside zevkle kendinden geçti :)

Süresi dozunda olduğu için bende zevkle dinledim,

daha da uzasa nasıl bir caydırıcı politika izlerdim bilemiyorum :P

kaybolan çorap teki teorisi

2011-02-15T15:56:00.003+02:00

Çorap yutan makina teorisimiydi ? neydi ?

vardı değil mi böyle bir şey?

En azından bizde var ve fena halde bizim evin küçümenine takmış durumda.

Ulen ben bu çocuğa aldığım kadar çorabı kendime bu yaşıma kadar ancak almışımdır !

Bu görünen tekler daha önceden yitirdiğimiz teklerden başka, çekmecede bir ümit bekleyen zavallılar. Ümidimizi yitirdiklerimide paralel evrene gönderemedim ama çöpe gönderdim gitti.

Ne acıdır ki bu bizim kaybolan ve paralel evrene gittiği idda edilenlerde orada tek kalmaya mahkum :(

Buradan sesleniyorum onlara:

siz dönün en iyisi yumolu yumonun miiis kokulu ayaklarına, bakın bir daha böyle güzel mis kokulu ayak bulamazsınız ! ona göre :P

Bir zeytinyağlı meyve hikayesi! yoksa çakma osmanlı yemeği mi desem?

2011-02-14T10:41:00.010+02:00

Perşembe gün marketten yer elması almıştım. Ben çok severim yer elmasını. Küçükken annemle babam çok alırlardı. Ben Burdurluyum, orda büyüdüm, bizim orada çok olurdu. Ama yemeğini bilmezdik. Böyle meyve gibi, kabuklarını binbir emekle soyup, atıştırmalık olarak yerdim/k.
valla çok da güzel olurdu !
du diyorum çünkü İstanbulda olmamdan mııııı , ticari kaygının dozunun bu derece artması, daha açıkcası herşeye hile-hurda karışması, herşeyin hormonla ve binbir kimyasalla yetiştirilmasi sebebi ile mi bilinmez artık eski tadı tuzu yok. Benim yediklerim çok lezzetliydi, şimdi aldıklarım aynı beyaz patates !
Neyse işte bu yer elmalarını yemek olarak pişirmeye karar verdim.
Daha önce 1 kez yemiştim ama tadını tam hatırlayamıyordum.
Cumartesi gün girdim mutfağa.... ( hergün giremiyorum ya :P )
Yer elmasını çıkarttım, içine ne koyacağımı düşündüm.....
Aklıma klasik olarak soğan ve havuç geldi. Bir gün önce zeytinyağlı pırasa bitirmiştik ve ben yemeklerin içindeki havucu ayıklayan biri olduğumdan bunun içinede tekrar havuç koymak istemedim.
Düşünürken çekmecede ki ne zaman aldığımızı dahi unuttuğum 2 adet ayva gözüme çarptı.
Neden olmasındı?
E bu yemeğe limon suyu koyacaktım, yanında aynı familyadan gelen portakalın suyuda konabilirdi.
Son olarak daha önce pişirdiğim kerevizin içine koyduğum grany smith Elmanın ( çok ekşi olanlar varya) çok yakıştığını hatırladım, ama şuan bizdeki amasya elmasıydı.
e olsundu, diğerinide evde o var diye koymamışmıydım nasılsa :)

Soğanları zeytin yağında çevirip, üzerine emek emek* soyup irice rast gele doğradığım yer elmalarını attım. Biraz daha çevirdim.
Sonra soyup dilimlediğim ayvaları atıp bir süre kavrur gibi yaptım.

Ve sıktığım 1 portakal suyuyla birlikte 1/2 limon suyunu ve de 1 tatkı kaşığı şekeri ekledim.
Az birazda tuz.
Üzerine biarzcık da su ilave ederek bir süre pişirdikten sonra en son elmalarımı ekledim.

İşte sonuç görüntüsü böyle, tadıysa bende saklı :P

Ben yaptım diye demiyorum amaaaaaa

gerçekten harika bir şey olmuştu !!!

gerçekten.....

Bir sonraki sefere içinse;

1- İçindeki malzemelerin hepsinin açık tenkli olması sebebi ile tamamen renklilik olsun diye içine bir havuç girse iyi olur.

2- Portakalın çok tatlı olmasıyla alakalı olabilir, şekeri hiç koymasam da gayet tadı yerinde olacak.

3- Elmaları ocakdan indirmeye yakın yani daha da geç atmalıymışım, biraz daha diri olsalar daha iyi.

Cesareti olan denesin !

Biz en kısa zamanda tekrarlıyacağız inşallah.

Ben yaptım artık adınıda siz koyun, ister zeytinyağlı meyve olsun,

ister içinde ki ayvadan sebep osmanlı mutfağından seçme....... :P

* emek emek deyince aklıma gelen;

zaman zaman Ahmet Yusuf a, etrafa verdiği zaiyattan ötürü, "annecim ben onları emek emek yapmıştım - hazırlamıştım" filan gibi laflar sarf edebiliyorum. Oradan kapmış olacak ki;

geçen gün kuruyan çamaşırları katlar gibi yapmış (gerçekte her birini çok muntazam rulo haline getirmiş :) ) babannesine gitmiş;

"-bak babane emek emek katladım" diyor :D

.

unuttuğum :

Bu gün 14 şubat sevgililer günü !

Ve bugün ilk defa 14 şubatı manalı buldum ve ilk defa kutlayacağım/kutluyorum.

Çünkü bugün, 14 şubat, Sevgililerin sevgilisi, efendilerin efendisi, güzeller güzeli peygamber efendimizin dünyayı şereflendirdiği gün !!!

Mübarek olsun, dualarımızın kabulune, günahlarımızın affına vesile olsun efendim....

biri bu gidişe dur desin !

2011-02-07T13:36:00.007+02:00

İşi bırakma noktasındayım.

Neredeyse son bir ayın, her haftasının, her hafta içinin, 4 günü işi bırakıyorum 1 günü acaba ? diyerek vazgeçiyorum. Kalan 2 gün olan hafta sonunuda yeni gelen haftanın nasıl geçeceğini düşünerek, korku ve tedirginlik içinde çocuum ve kocamla vakit geçirirken bu duygularımı bastırmaya çalışarak geçiriyorum.

Düşünüyorumda;

haftanın acaba ? dediğim o bir gününü ortadan kaldırsak sorun çözülüyor gibi.

Bu noktaya nasıl geldik?

3 hafta kadar önce A.Y. sabahları bizim işe, O' nun sa kreşe yetişebilmesi için sınır olan saat 7:00 hadi çook zorlarsak 7: 10 da uyanamamaya başladı.

Bizim kreşin 7:30 da açılması ile bin1 rica, minnet, yalvarma, kapısında yatma gibi tekniklerle servis saatini 7:30 a, kreşin açılma saatinide 7:28 e getirtebilmiş ve dolayısı ile işe her Allah ın günü servisce 7-8 dakika geciken birisi olarak, bu saatide kaçırınca kendi arabamla artık işe neredeyse 30-45 dakika kadar gecikir oldum.

Elbette ki sadece iş bu gecikmeden ibaret değil.

Bunun öncesi ve vallahi iş yerindeki etkisinden çok (bu da ayrı bir şükür konusu-çünkü iş yerinde bu ara iş yok gibi, dolayısı ile PDKS ye bakmadan benim geliş saatimi fark eden yok gibi ;) bu satırlarıda idarecilerimin okumadıklarını varsayarsak, ki hiç sanmam ) evde yarattığı 8,5 şiddetindeki depremin bünyemde bıraktığı hasarı artık kaldıramaz oldum.

Tüm ciddiyetimle söylüyorum ne anam, ne babam, ne kocam, ne hocam, ne de müdürümden korkmadım be bu çocuğuktan korktuğum kadar !!!!

Acaba çocuk elinde kukla olan anne-babamı olduk ki ????

Nerden baktığımıza göre değişir bunun cevabı.

Daha 2,5 u 3 ay geçmiş şu bebeklik yıllarında, O' na bu en güzel ve en derin (ciddi manada derin ama derinliği en fazla bi yarım saat sonra kendiliğinden biten) uykusundan uyandırdığım için nasıl vicdan azabı duyuyorum.....

O' da sağ olsun bunun acısını, sabahları bilerek ya da bilmeyerek yaşattığı binbir eziyetle çıkartıyor.

Yoksa O ( O' nlar ) daha bu pazarlıkları, öc almayı, acı çıkartmayı bilmeyecek kadar taze ve masum mu ????

Onu yaşadığım tüm telaşın, koşturmanın, kaçan dünyayı yakalamacanın dışında tutmaya çalış-tım-ıyorum. Sabahları kalbimin olanca güm gümlemesine, gözümün O' na çaktırmadan habire saate gitmesine rağmen sakin ve usulca konuşmaya zorlanmış sesimle, herşeyi aynı usul ve aynı sırayla yapmaya çalışmakla........

İlk çabamız elbetteki daha erken yatırmaya çalışmak oldu. Zaten 9 da yatağa girmiş oluyorduk.

saati 8 e çekerek, çekmeye çalışarak başladık. ama yatağa girmek demek sizinde bildiğiniz gibi uyumak demek değil !!!!

Okunan kitap sayısına sınır getirmek de masalların bitemesi demek değil, bizim susmamız O' nunda susması demek değil, sürekli keloğlanı anlat, o bitince hırsızları anlat (Bremen mızıkacılarını kast ediyor), o bitince tepik vurmuşu anlat (dedesinin anlattığı keloğlan ve eşeği ile olan uydurmasyon olaması kuvvetle muhtemel masal) Onlar bitse hayvanat bahçesini anlat, o bitse anne tiyatroyu anlat (o hafta nei izlemişsek) vıdı vıdı vıdıııı vıdıı vıdıııııı

hepsi bitse 35. kez su içicem, bak bu son içişin ne kadar istiyorsan iç sonra yok desem, yastığa kafasını koyunca

-anne susarsam başka su yok mu? deyip kendi kendine tekrarlayarak

-bu son başka yok diye mırıldanarak içimi cızlatması, onu kabul etse ayran içicem, 7.kez çişim geldi, yeni yaptın desem kakam geldi......

imdaaaaattttttttttttttttt

derken saat ancak 22:00 dolaylarında uyuyor.

Bende kendinden geçmiş, sürünür halde ya 5-10 dakika da salonda sürünüp yatıyorum ya da doğruca kendi yatağımda uykuma devam ediyorum. İşden 18 de gelmiş ve 21 de uyumuş biri olarak 3 saatlik ev hayatı elbetteki bana yetmiyor !!!!

Ertesi gün, önceki günlerden biriken işlerle malesef artık yuvarlanıp gidemiyoruz !

En son dün gündüz uykusuna yatırmayarak akşam saat 20:00 da uyumasını sağladık ama sonuç nafile :(((((

Çocuk sabahları uykusunun bölünmesini is-te-mi-yor !!! kendi kendine uyanmak istiyor.

o kadar.

var mı ötesi ?????

Sabahları yumolu yumomun içine kaçan çaki ye, ne O' nun ne de bizim dayanma güzcümüz kalmadı :(((((

Şu an başım öyle ağrıyor ki ne yazdığımında tam olarak farkında değilim. ama bu yazıı bu hali ile yayına vermekde de kararlıyım, bende sizinle ilk okuma yapıcam :s

ha birde unutmadan cumartesi daha öncede zevkle yemek yediğimiz ve memnun kaldığımız bir yerde kuzu eti yiyip zehirlendik, anladığınız üzere çok şükür halen hayatta ve sağlıklıyız, her ne kadar kusma özürlü kocama gece sabaha kadar serum verselerde.

Allah dan yumolu yumo fazla yememişdide O na bişey olmadı.

Demek ki neymiş:

1- yemek yemeyen çocuğa ısrar etmeecekmişsiniz !!!

2- kusmakdan korkmayacak, yerine göre bunun ne kadar faydalı ve gerekli bir tepki olduğu ruha ve vücuda anlatıp kabul ettirilecek, bunu öğrenmeye çalışacak, gerekirse kolayca (ağlayarakda olsa) curk diye kusan hatun kişiden ders alacakmışız

ilgili kocalara duyurulur.

var olanın gerektirdikleri

2011-02-04T15:19:00.005+02:00

bir süredir böyle en alt çekmecede idare ediyorduk......

istediği zaman açıp, istediğini seçiyordu.......

artık çekmece kapanmaz.....

içinden seçilemez oldu........

bize bir kitaplık şart oldu.

geriye nasıl olsun, nerede dursun sorusu kaldı.

Her zaman olan bir şey olmayan diğer bir şeyi mi gerektirir, yoksa ilk var olanıda sonra gerekenide biz mi uyduruyoruz !!!!

Fazlalıklardan kurtulmak istiyorum,

Önce fazlalığı farketmek !

Hayatımı ne kadar hantallaştırdığını......

Zamanımı, paramı çaldığını farketmek istiyorum.

En çok da enerji mi !

Sadeleşmek istiyorum,

daha da sade........

daha da sade en sade.........
Yalınlaşmak istiyorum,

en yalın hale gelmek......

yavaşlamak istiyorum.

en yavaş !

Kendimi daha çok hissetmek istiyorum.

O nu hissetmek için !

.....

...

düşünmek istiyorum sadece

ve hiç bir anın kaçmamasını.

bir işin içinde olmak.... her işin içinde olmak !

2011-02-01T11:10:00.005+02:00

her işin içinde olmasa o iş eksik kalır ! mı ?

bizim için bir iş eksik olur ! du.

yaptığı işleri -kendince- mükemmel yapsa/yapabilse keyfi yerinde olur ! mu?

iş neyse de...... aahhh keyfi yerinde olsa.....

bizim de keyfimiz yerinde olur ! du.

adamın yeşili oluyor, domates diş çürütüyor, büyüyünce büyük abi olunuyormuş meğer :D

2011-01-28T08:47:00.010+02:00

yaklaşık bir 6 ay öncesi ikimiz arabayla babannesine giderken:

A.Y. : anne adam nereye gitmiş?

ben : hangi adam annecim ? (göz ucuyla etrafa bakınarak)

A.Y. : yeşil adam !

ben : ! ! ! ! ? ? ?!!!% ! ?& ????

not: olayın geçtiği aylarda favori rengi yeşil, üstelik yeşilin hangi renk olduğunu bilmeden. herşey yeşil, herşeyin yeşili ! ???????????

pazartesi akşam, Dr. un muayene sonrası verdiği topitop şekeri her zaman üç yalamadan sonra atan A.Y. ilk defa hepsini, hemde ağzında katır kutur yemeyi becerdikten sonra, evde:

ben : bak annecim dişime.... çürümüş, görün mü ? ( ağzımdaki dolgumu göstererek, salı gün gideceğim Dr. kontrolünü fırsat bilerek, bir daha şekeri ağzında kırarak yememesini , hatta çok yememesini, hatta ve hatta hiç yememesini sağlamak amaçlı yatırım yapıyorum :P biz zaten şeker vermiyoruz ama işte böyle dış güçlerin etkisiyle bazen ele geçirebiliyor. Şimdiye kadar da pek ilgi göstermiyordu da aslında..... )

A.Y. : anne noldu dişine ?

ben : şeker, çikolata yedim, şekeride ağzımda kırarak yedim, çürüdüler. Yarın Dr. a gidicem, bakacak. (zaten şekeri yerkende dişini çürütür demiştim :) )

akşam ara ara...

A.Y. : anne aç ağzını bakiim.

ben : aaaaaaaaa, bak işte burda gördün mü?
iç ses: aaa ohh ohh iyi unutmamış.

ertesi sabah A.Y. oturağında sabah boşaltımını yaparken......

A.Y. : anne hani sen çok DOMATES yemişdinde dişin çürümüşdüya.....

ben : :D eeeeeeee, bi kere dişlerim çok ŞEKER yediğim için çürüdü !

A.Y. : bak şimdi, sen şimdi doktora gitme....

sen işe git, ordan bir çöp al, orayı böyle böyle yap çıkart.

ben : :I !!! ? !!! ? \ %!? !?! !& ^?! !!!!! ?????

iç ses: aaahhh yavrum beniiim, her istediğine işe gidince alayım diye avutuğumuzdan olacak ki, çöp almaya bile işe gönderir oldu. ( burda güleyim mi ağlayayım mı karar veremedim. )

Dün akşam ,(perşembe akşamı ) 5 de kreşten alırken, Leyla öğretmeniyle kısaca günün değerlendirmesini yaptıktan sonra.......

Ben : İyi akşamlar.

Leyla hn. : iyi akşamlar, Ahmet Yusuf haydi güle güle yarın görüşürüz....

A.Y. : yok yarın tatil. ben yarın gelmicem de taaaaaa pazartesi gelicem !

aynı gün eve giderken

ben : canıım bebeğiiim benim.....

A.Y. : anne bana bebeğim deme !

Ben : aaa neden ? ne diyeyim annecim?

A.Y. : ben büyüdümya artık bana büyük abi de.

ben : tamam benim canım büyük abiiim :DDDD

aynı akşam

Öz. : oy benim fıstık tontom.......

A.Y. : annneeeee babam bana tontom diyoo, büyük abi demiyooooo !

gerçek oyun

2011-01-11T13:56:00.005+02:00

Epeydir yazamıyorum, yazsamda seni yazamıyorum.
Zaman öyle çabuk geçiyor ki !
Geçerken hafızamda, hafızalarımızda
paniklediğim, zorlandığım, sabredemediğim, Allah ım sabır dediğim anların değil,
heyecanlandığım, umutlandığım, inanamadığım, inanamaz gözlerle baktığım, sevdiğim, sevdiğimi hissettiğim, sevdiğimi hissettirdiğim, sevildiğim, sevildiğimi hissettiğim, coştuğum, yaşamak ve varolmak kavramlarının içini daha da doldurduğum anların en çok yer etmesini istiyorum.

Renkleri tam olarak bildiğin söylenemez.

Bazen doğru, bazen yanlış ayırt ediyorsun, bazen de bilerek bizi yanıltıyorsun.
En son kulpsuz silindirlerle renk ayırt etme çalışması yaptık....

Mercimek, fasülye, nohut kısaca bakliyatlar en sevdiğin oyun aletleri arasında.
kimi zaman kendince aktarma çalışması ........
kimi zaman mercimek içinden nohut ayıklamaca........

.....kimi zaman yemek pişirmece.

Büyüdükçe oyunlardan çıkıp gerçek hayatın içine daha da fazla giriyorsun, ya da hayat seninle oyunlaşıyor ?

Ben ikincisine dahil olmayı daha çok seviyorum.

Seninle hayat oyununda olmayı, hayatında bir oyun ve rollerden ibaret olduğunu farketmeyi, rolümü dosdoğru oynayabilmeyi, sana da rolünü dosdoğru belletebilmeyi......

öksürüğe en tatlı ve en lezzetli çare :)

2010-12-23T10:42:00.005+02:00

Tam da öksüre çareler aradığım günlerin ardından çare olarak böylesi bir haberi okumak bana çok iyi geldi. A.Y. nin de yediği yiyeceği en tatlı ve lezzetli ilaç olur herhalde :)

buyrun haber (kaynak: zaman ) :

Bilim adamları özellikle 18 yaş altındaki çocuklarda ve gençlerde zararlı olan öksürük şurupları yerine, inatçı öksürüklerin tedavisi için çikolatayı öneriyor.
The Telegraph'ta yer alan habere göre, araştırmacılar kakao ve çikolatadaki "teobromin" adlı bileşenin öksürüğü kestiğini belirlediler. Yararlı olduğu tam olarak kanıtlanırsa, iki yıl içinde ilaç şeklinde piyasaya sürüleceği kaydedildi.

İngiliz Ulusal Akciğer ve Kalp Enstitüsü tarafından yapılan araştırmada, kakao ve çikolata içerisinde bulunan "teobromin" isimli maddenin öksürüğü engellemeye yardımcı olduğu tespit edildi.

Çikolatadaki "theobromine" isimli maddenin, boğazda kaşıntıyı ve öksürüğü önlemede öksürük şuruplarından bile daha etkili olduğunu söyleyen araştırmacılar, öksürük şuruplarında bulunan "codeine" isimli maddenin özellikle 18 yaş altındaki çocuk ve gençlerde faydasından çok zararı bulunduğunu açıkladılar.

Teorik olarak öksürüğü yatıştırmada bir parça bitter çikolatanın yeterli olabileceğini söyleyen araştırmacılar, ihtiyaç duyulan gerçek dozun belirlenmesi için henüz çalışma yapılmadığını ifade ettiler.

Seyhan sormuş, ben cevapladım.Ben 7 kişiye sordum.....

2010-12-01T10:25:00.000+02:00

Sevgili Our twins of N.Y. mimlemiş beni. Beni hatırladığı için çok teşekkür ederim :)

Demiş ki yazısında:

"Mimlenilmek de, mimlenileni okumakda keyif veriyor insana. Zira o kisiyi daha yakindan tanimamiza firsat veriyor. " aynen katılıyorum.

İşte beni yakından tanımanıza vesile olacak o sorular ve benim cevaplarım........

-------------------------------------------------

*En sevdiginiz kelime: Aşk, su ve o anda ihtiyacımı karşılayacak tüm kelimeler hoşuma gidebilir :)

* Nefret ettiginiz kelime: Nefret ettiğim özel bir kelime yok aslında, hakaret içerikli tüm kelimelerin hoş olmadığını düşünüyorum.

* Ne sizi heyecanlandirir? Oğlumun hayatı öğrenmesi ve gün geçtikçe benimle yetişkin gibi diyaloglar kurup, birlikte birşeyler yapabilmek çok heyecanlandırıyor Ve birde gezmek ve gezi planları yapmak çok heyecan veriyor. Aaa birde uzun zamandır görmediğim sevdiğim bir insanı görmek/ görecek olmak.

* Heyecaninizi ne oldurur? Yaptığımız bir planın yada hayalin gerçekleşmemesi.

* En sevdiginiz ses: sevdiklerimin sesi. Annemin, aşkımın ve oğlumun (en çokda fışfış kayıkçıyı söylerken ki kelimelere yaptığı vurgu sırasında ki uzatma sesleri) , yağmur ve su sesi.

* Nefret ettiginiz ses: Belli periyotlarda devam eden kesintisiz seslere sinir olurum. Sürekli devam eden tık sesi, bazen sessizlikte saat sesi bile olabilir. Diğer katlardan gelen tadilat sesi. Kedilerin bebek sesine benzer ses çıkartması.

* Hangi meslegi yapmak istemezsiniz? Polis yada asker olmak istemezdim. Politikacı olmak istemezdim.

* Hangi dogal yetenege sahip olmak istersiniz? Bütün dilleri anlayabiliyor ve konuşabiliyor olmayı isterdim. Birde unutmak istemediğim hiçbir şeyi unutmamayı isterdim.

* Kendiniz olmasaydiniz kim olmak isterdiniz? Sahabelerden biri olmayı çook isterdim.

*Nerede yasamak isterdiniz? Dün Yüreğine Sor filmini izlerken filmin çekildiği Karadeniz yaylalarındaki köylerde yaşamayı istemiştim :) Ya da sakin, yeşillikler içinde bir yerde mesela İsviçrenin köylerinden birinde yaşamayı isterdim.

* En onemli kusurunuz: Kusurum çook :) ama en önemlisi sorulmuşsa....

çok sabırsız olmam galiba, birazda zor sinirlenen fakat sinirlenince uzun zaman sinirini atamayan biri olamm diyebilirim. Sinirimin geçmemesi beni çok rahatsız ediyor.

* Size en fazla zevk veren kotu huyunuz: Yok öyle bir şey.

* Kahramaniniz kim? herhalde çoğu kişi gibi benimde Babam ve esim.

* En cok kullandiginiz kotu kelime: Gıcık kelimesi, arada bir de -ne hikmetsede genellikle araba kullanırken sinyal vermeden dönenlere- gerizekalı kelimesi

* Su anki ruh haliniz: hafif baş ve boyun ağrısı hissettiğim için biraz gergin.

* Hayat felsefenizi hangi slogan ozetler? Hayat şeklime yön veren cümle olan; Rad suresinin 28.ayeti kerimesi: " İyi biliniz ki kalplar ancak Allah ı anmakla huzur bulur."

ve Al-i İmran Suresi, 185. ayeti kerimesi: "Her canlı ölümü tadacaktır. "

* Mutluluk ruyaniz nedir? Sevdiklerimle rabbimi memnun edecek şekilde huzurlu ve sağlıklı günler geçirmek. Tüm dünyayı görebilmekHergunumuz

* Sizce mutsuzlugun tanimi: İnsan fıtratının dışına çıkmak. İnsanın kendini ve yaradanını bilmemesi ve Rabbimizin rızası dışında hareket etmek. O zaman yapılan ve yapılacak herşey boş geliyor. Bakınız hayat felsefemi özetleyen slogan 2.

* Nasil olmek isterdiniz? Allah ın rızasını kazanmış olarak, kelime-i şehadet getirerek ve ardımda bana muhtaç kimse kalmadan, tabi ki bende kimseye muhtaç olmadan.

*Oldugunuz zaman cennete giderseniz Allah'in size ne soylemesini istersiniz? İnşallah cennete gielimde ve Rabbimin Cemalini görelimde......

Seyhan' ın da söylediği gibi, zaten Rabbimin cemalini gorebilmek en buyuk mukafat.

--------------------------------------------------------

Şimdi sıra geldi cevaplarını merak ettiklerime;

14 üncü 25 başlıklı yazıya açıklık.....

2010-11-26T09:09:00.006+02:00

Her ne kadar 24 kasım akşamı, ertesi günün 25 kasım olduğunu konuşmuş isek te iş yeri hallerinden ötürü ve özellikle de öğleden sonra acele yapılması gereken işlerden dolayı günün anlam ve önemini tamamen aklımdan çıkmıştı.

Hatta öyle ki, giriş kapısında ki güvenlik görevlisinin paketim olduğunu söylemesi bile beni ayıktırmayıp, gelen paketin işle alakalı olduğunu düşünerek :P ;

güvenlik gerekçesiyle, kargo şirketlerinin ve kuryelerin ve dahi yemek siparişi getirenlerin binaya girişine izin vermemelerini (sanki burası danıştay binası yada merkez bankası ya...) her ne kadar bu kararda suçu ve etkisi olmasa da, aşağıya inmeye üşenerek, güvenlik görevlisine telefonda ufflayıp-puflayarak bir sürü söylenmiştim....

Ta ki güvenlik

"hayır esma hanım bu firmadan değil, kek mi pastamı bişey"

deyinceye kadar :D

Bu cümleden sonra sesimin tonu birden değişiverdi nedense !!!! ;)

Ve aklıma aylardan kasım günlerden de 25i olduğu geldi.

Can Öz' üme;

Yine aylardan kasım, sanki sende kaldı bir yarım

Her nefesim her anım, sanadır canım .......

Acelece yazdığım bu yazıya bu kadar farklı yorum ve tahmin geleceği hiç aklıma gelmezdi doğrusu.

Daha ayrıntılı bilgi ve işin doğrusu için buraya

14 üncü 25

2010-11-25T16:22:00.004+02:00

herşeyimle teşekkür ederim herşeyim.......

Yaaar bu öksürüğe bir çareeeeee!

2010-11-11T10:00:00.005+02:00

Biri bana öksürüğü kesmenin yolunu söylesin lütfen.

A.Y. gümbür gümbür öksürüyor.

10 gün önce Dr. gitmiştik. geçirdiği hastalıktan arta kalan sabah akşam öksürüklerine çare aramak üzere.

Alerjik olabileceğini söylemişti (henüz teste ihtiyaç duymamıştı.)

Damla verdi sabah akşam....

kullanadık azaltı ama geçmemişti, ara ara az öksürüyordu; taa ki düne kadar.

3 gün önce hafif burun akıntısı başladı ve dünden beride sabah akşam öksürüklerimiz her ana yayıldı.

Gecemiz uykusuz geçti :(

Sürekli yat-kalk halindeydim tüm gece.

Kucağımda uyutup, uyutup yatağına yatırdım.

Hele birinde odasına gititiğimde minik kuşu yatağın köşesinde oturduğu yerde uyumuş buldum :(

Canımın içi, bu haline yürek mi dayanır?

Bildiğim tüm yolları denedim-biri hariç (kara turpun içini oyup, bal koyarak, altından açılan küçük bir delikten sızan halini içirmek, bunu da gidince yapayım inşallah)

Akşam uyumadan önce ballı zencefil içirmiştim.

Gece ayak tabanlarına viks sürdüm.

Gene geçmeyince zeytin yağını ılıtıp göğsüne ve sırtına sürdüm

????????

yine öksürdü !

"Rabbim beterinden korusun, tüm yavrucaklar acil şifalar versin" diye dua ettim gece boyu....

Sabahda hastalığın, uykusuzluğun etkisi ile daha bir nazlı, daha bir mızmız şurubunu içmek istemedi, yarısını içti yarısını üstüne başına döktü.

Bizde öksürüğüne dayanamayan iki yürek, dayanamayarak kızdık, O da ağladı :(

Derken servisi kaçırdım, hadi arabayla gideyim deyip muayenesi geçmiş araçla çıktım yola.

Şimdi fark ediyorum ki ruhsatı da evde unutmuşum. Eve yakın benzincide araba yıkanırken telefonumu şarjda unuttuğumu fark ettim, geri döndüm.

Yolda her zaman ki gibi trafik vardı.

buna rağmen 35 dakikada -nasıl olduysa- işe geldim.

Bu seferde -6 lara kadar indiğim otoparkta yer bulamadım !

Başka bir birime ait tabelanın sökülmüş olduğunu farkettiğim bir yere (düşmüş olabileceğini hiiiç aklıma getirmiyorum ) park ettim.

Bir çay ve bir çubauk krekerla kahvaltımı yapıp arkama yaslandım ......

veeeeee

cep telefonumu bu seferde arabada unuttuğumu fark ettim....

....

Bu günün kalan kısmınada bu şekilde devam etmem inşallah. (Allah beterinden korusun)

Güne desdursuz mu başladım ne !

Gerçi bugüne ne zaman başladım o da belli değil ya.....

hadi herkese mutlu günler, yolunda giden işler......

işe gidelim para alalım.......

2010-11-05T09:09:00.006+02:00

Kendince deniz kurdu.
Denizin içinde taşlar, ağaçlar, balıklar hepsi bir arada yaşıyorlardı !
Denizi sınırlayan bir çit vardı ve bu çitin aralıklarından deniz suları taşmıyordu !

Ve ıstakozlar tersde yüzebilirdi !
Denizin dışına atılmış, dışlanmış sarı küçük bir balık vardı.
Ne yaptıysak o yavru sarı balığın suçunu öğrenemedik ve denize geri koydurmayı (koymayı ) başaramadık.
Biz koyduk, O çıkardı ! Acaba suçu neydi ?

Sonra oyun bitti.
Uyku saati geldi.
Işığı kapatmak için benimle kapıştı.
523 kere ışığı açtı-kapattı ama sonra ben kapatacaktım diye yine ağladı !
demek ki; O na 523 kere açtırıp-kapattırmak için boşuna uğraşmış ve vakit kaybetmişim :P

Bu kapışmanın ardından ben salona geçmiştim ki,
altına çişini kaçırdı (artık kaçırdımı 523 kez ışığı kapatmasına izin vermemin teşekkürü olarak ağlamasının öcünü almak için bilerek mi yaptı bilinmez )

O na çok üzüldüğümü söyledim.
Kıyafetlerini gösterip,
ben: bak kirlendi, ıslandılar napıcaz şimdi?
A.Y. temizin giycem.
ben: temizi yok !!!
A.Y. o zaman işe gidelim para alalım, markete gidelim küçücüüük kilot alalım.(avuçlar birleştirilip küçücük şeklen anlatılarak ve koca bir sırıtışla)
ben: hönk !!!

3-5 sn sonra kendime gelince...

ben: işe gidince öyle hemen para vermiyorlar canım ! o parayı almak için saatlerce, günlerce, haftalarca çalışıyoruz tamam mı? Özhaaaan duyuyo musun konuştıklarımızı.......

eşimde, çocuklarımda yaptığım fedakarlığın kıymetini hiç bilmedi!

2010-10-27T09:27:00.006+03:00

A.Y. yi kreşten aldım. Eve giderken apartmanın yanındaki çöp konteynırlarının yanında kedilere mama veren epey yaşlı bir teyze gördük.

Kedi ve köpeklere takıntılı A.Y. yemek yiyen kedileri görünce es geçebilir mi hiç?

Teyze iki-üç adım uzaklaşmıştı ki biz konteynırların yanına geldik. A.Y. nin ilgisini gören teyze yanımıza geri geldi.

- aman hayvanları sevsin, sevdirin, hayvanları seven insan merhametli olur. Hem Allah sadece bizi yaratmamış ki ! değil mi ?
dedi.

koyu renk pardüsesi ile çok uyumlu baş örtüsü içinde ay gibi parlak yüzüyle bize bakan teyzeye gülümsedim ve;

-elbette teyzeciğim, zaten çok seviyor-uz- ve elimizden geldiğince hayvanları anlatmaya ve sevdirmeye çalışıyoruz
dedim.

elimde A.Y. nin çantasını görünce;

-okula gitmek için çok küçük ama kreşe mi gidiyor?
diye sorup,
- vazifelisiniz herhalde
diye yorumladı.
-evet malesef....
dedim biraz burukca.
-aman kızım aman çalışın, ben öğretmen çıktım, sonra yurtdışında ihtisas yaptım. Sonra evlenip çocuklarım olunca, onları iyi yetişmek için, evde onlara bakmam gerektiğini düşünüp çalışmadım, ama şimdi çok pişmanım. Üç çocuğum var en küçüğü 23 yaşında, hepside üniversiteli oldu, hiç biride çalışmamamdan mutlu olup da iyi ki bizi büyütmüşsün demiyor.
Hayat şartları.....
çalışsaydım daha iyi imkanlar içinde olurlardı !
Eşimde, çocuklarımda yaptığım fedakarlığın hiç kıymetini bilmediler.
dedi.

Tam bu konuya arkadaşlarla kafa yorup yorup, yine aynı yerden başladığımız günlerde, fazlasızla bilinçli ve kültürlü görünen bu teyzeciğin söyledikleri benim için çok manidar oldu.

-teyzecim ilaç gibi geldi söyledikleriniz.

diyebildim sadece.

-bak; bu kedilere mama almak için bile başkasına muhtaç oluyorsun.

dedi ve

-iki tanede evde kedim var, sokak kedileri için aldığı hazır mamayı kast ederek; onlar bu mamayı beğenmiyorlar daha özel mama yiyorlar.

dedi.

Sonrada, bulunduğumuz bölgedeki sokak hayvanları koruma derneğinin (yanılmıyorsam) temsilcisi olduğunu söyledi.

ismini ve oturduğu daireyi söyledi bize A.Y. nin evindeki kedileri sevmesi için bizi davet etti.

Çok memnun oldum.

İsmimi sordu, sonrada tekrarlattı.

-Kusura bakmayın unutmayayım diye tekrar sordum.

dedi.
-Olur mu teyzecim biz bu yaşta unutuyoruz, sizn unutmanızda sorun mu?

dedim.

Görüşmek üzere diyerek ayrıldık........

Annesinin kollarından, annesinin koridorlarına.....

2010-10-13T13:36:00.007+03:00

Zaman denen şey nasıl bir şey !!!

Daha halâ;

azca kendi bebekliğimi, çokca çocukluğumu hatırlarken,

Çokca da annemin dairesine gitmeye nasıl can attığımı hatırlarken,

Azca sevinçle koridorlarında dolaştığımı, çokca koridorun köşesindeki koca çiçeği hatırlarken (dibinde çekilmiş fotoğrafımın etkisiyle) ,

Azca bahçede düzenlenen kutlamaları, çokca annemin kucağında verdiğim pozları hatırlarken,

Çokca dairenin bahçesindeki süs havuzunun duvarında yürümeye çalıştığımı, azca içine düşüp üstümü başımı ıslatışımı hatırlarken,

Çokca orada nasıl zevkle resim yaptığımı, azca kopya kalemiyle boyadığımı hatırlarken,

Çokca masada sabitlenmiş koca kalem traşla açtığım kalemleri, azca karbon kağıtları ile oynayışımı hatırlarken,

Çokca annemin masasının arkasındaki çaycı zilini, azca çay ocağını hatırlarken,

Çokca içdiğim gazozları , azca içtiğim adaçayını hatırlarken,

Çokca annemin mesai arkadaşlarını, azca yapılan çay partilerini hatırlarken,

Şimdi de bunlar ve benzerleri oğlumun hafızasına kaydolunuyor,

kimileri azca,

kimileri çokca.

Dilerim tıpkı benim ki gibi

hep mutlulukla.....

bu logar kapakların her biri AYRI bir kapak !!!

2010-10-12T12:02:00.002+03:00

Çocuk haklı !!!

Hayatında ilk kez logar kapağı görmüş.

e merak duygusu da maşallah-lık !

Hal böyle olunca bundan başka nasıl bir görüntü ortaya çıkabilirdi ki ?

Dibinde ne olduğunu etraflıca incelendikten sonra,

çevreden içine atılabilecek birşey arayışına girdi.

Boş bulunan bir deliğe taş atmak demek ki iç güdüsel bir durum ! ? ??!?

Bizim zamanımızda her yer taş toprak mıydı ne? Hiç taş arayıpta bulamadığımı hatırlamıyorum :)

Gerçi ben taş aradığımı da hatırlamıyorum :P

ama illaki aramışımdır, en azından 5 taş oynamak için.

Bu da başka bir logar kapağı ve işte kocaaa bir taş,

Bu sefer geçen kapaktan tecrübeli,

önce doğru taşa yöneldi....

ve gerçekten onu kucaklamaya yeltendi !!!

sanki kaldırabilirmiş gibi,

sanki o deliklerden sığabilirmiş gibi.
:)

kaldıramayacağına kendi tecrübesiyle kanat getirdi.

yol boyunca ne kadar kapak varsa kafa uzattı içine !!!

O' na en âla oyuncağı versek;
bu kapaklar kadar ilginç gelir miydi bilemiyorum.

Okulda çorabına bilemem ne olup, yedek çorabı da ıslanınca spor ayakkabılarını çorapsız giymekten başka çaresi kalmamıştı.

Çorapsız spor ayakkabıya -haklı olarak- bu kadar dayanabildi !

Yere çıplak ayakla basmak çoook çok hoşuna gitse de

O nu bu halde, içim cız ederek kısa bir süre izlemeye dayanabildim....

Benim itirazımdan kaçış,

yalın ayak, yalın ayaklığa koşuş.

Deney saati.

Benzer bir deneyi evde kürdanlarla yapmıştı.

Ayaklarında, bilhassada ayak parmaklarında bunu hissetmeyi seviyor,

ya da çok ilginç buluyor demek ki !!!

ilginç.

2,4 yaşında da olsan, emek olmadan yemek olmuyormuş.

2010-09-24T11:26:00.003+03:00

Kış yaklaşıyor.

Yazlık sebzeler ve kış hazırlıkları neredeyse bitmek üzere...

Her zaman, yapılan her işe, bazen cebren ve hile ile de olsa, dahil olmak

en büyük zevki.

Bu işler becerebildiği işler olunca.....

O da, ben de mutluluktan dört köşeyiz ;)

Barbunya doldurulmuş koca kaşığa açılan koca ağız sizi yanıltmasın.

A.Y. barbunya yemeyi çok fazla sevmiyor(du) ve yanında bulundurduğum -sevdiği- itici güçlerin sayesinde azıcık yiyor(du) .

(burada da cebren ve hile ile iş yapan ben oluyorum :P )

Bu çiğ barbunyaya, annenin gözünün içine baka baka,

iştahla açılan koca ağzın sebebi,

tamamen annenin ilgisini çekmek, tepki vermesini sağlamak, hayır dedirtmek ve belki de verdiği tepkiyle içten içe eğlenmek için !

Bu birlikte ayıkladığımız barbunyaların bir kısmını paketleyip dondurucuya attık,

bir kısmınıda akşam için pişirdik.

Akşam, pişen barbunyaları yine itici güçler eşiğinde -ki bunlar duruma göre yoğurt, domates, karpuz, üzüm , şeftali, v.b. olabiliyor, cebren ve hile ile yedirmeyi düşünürken.....

önce babasına bu bebileri (barbunyaları) kimin-nasıl ayıkladığı hakkında detaylı bilgi verdikten sonra.....

A.Y. barbunyaları -bebi bebi diyerek, tek tek bir güzel yedi

:D
Demek ki bunca zaman itici güç, cebir, hile fialn boşuna uğraşıyormuşuz :P

Ancak emek verince yemek oluyormuş meğer !

kaç yaşına kadar kumda yüzebilirsin ki?

2010-09-22T15:45:00.005+03:00

İş çıkışı kreşten aldığım A.Y. ile bitmek bilmeyen, dindiremediğimiz toprak-kum sevdasını o an için hafifletmek üzere parka gittik.

Yavrunun zevk ve neşeyle oynamasına dayanamayarak, işin yorgunluğunu bir kenara bırakarak ve üzerimdeki kıyafetleri hiç mi hiç umursamadan O' nun hemen ardından çıkardım ayakkabılarımı, çoraplarımı ......

Bunaltıcı havalar gitmiş, serin havalar daha tam gelmemişken,

........oğlum annesi ile arkadaşları ile olduğundan daha büyük zevkle vakit geçiriyor ve annesiyle oynamayı daha çok istiyorken,

.......işten eve dönünce O' nun gönlünü etmek bazen vazife gibi gelse de O' nu mutlu görmek bana müthiş bir mutluluk veriyor ve terapi oluyorken,

.......sayılı günlerin keyfini çıkartmak gerek.

Parktaki son anlarımızda bu hallere gelmiştik :)

Buraya zaten kum havuzu demiyorlar mıydı?

İlk ciddi yüzme deneyimlerini burada edindi :PPP

Kumda yüzebiliyorken yüz annesinin miiis kokulusu !

bu gidişe bir dur demek lazım !!!

2010-09-20T15:47:00.004+03:00

Zaman sular-seller gibi akıyor.
Her günün kendince ayrı bahanesi var ve bu bahanelerin biteceği yok.
Blog yazmak için anladım ki zaman aramak nafile!!!!

Burada bahanelere dur diyorum.
Hatıraları kaydetmeye ve paylaşmaya devam ediyorum.

Hiç bir işten geri kalmayan, siz neyi nasıl yaparsanız aynı şeyiğ aynı şekil ve ifadelerle yapan-yapmaya çalışan bir kopyanız varsa eğer;

O na da kurabiye hamurundan bir parça verilir .......

Görüntüsü ve kokusu süper kurabiyelerin.........

Lezzeti pek de fena sayılmaz.

Küçük adam afiyetle bir bardak süt eşliğinde yer.
Ama daha lezzetli olması için bir sonraki sefere ununu daha az koyma fikriyle gece tamamlanır.....

Güzel bir not:

Anaokulu dergisini çoklarınız bilir. (Bilmeyenler içinde bu öğrenme fırsatı olmuş olur.)
Anaokulu dergisi güzel bir kampanya başlatmış.

Sabiha Keskin Paktuna' nın Çocuğunuzun Yeteneğini Keşfedin isimli kitabını anaokulu Dergisinin sayfasındakı talep formunu dolduran herkese kargo ücreti karşılığında yolluyorlar.
Bu güzel fırsatı kaçırmayın derim.

Daha önce Anne İşte ve Çöp çocuk kitaplarını almıştım. VE çok hoşuma gitmişti. Bu gün gelen kargoyla bu kitabınıda edinmiş olduk.

Teşekkürler Sn.Paktuna ve Anaokulu dergisi...
Ve bir teşekkürde bu haberi paylaşığp bana bildiren arkadaşım Nuray a.

fasülyeden işler.....

2010-08-06T12:12:00.006+03:00

Önüne kabtan kaba aktarma yapma eğlencesi (aktivitesi değil !!! ) konan çocuğun kabtan kaba aktarma yapmayarak eğlenmesi işte böyle oluyor.

Aslında aktarmamışta değil ya, öyle olsaydı da
Kaptan kaba aktarmamış !
Ne gam !!!!!

.......3-5 saniye kaşıkla, 5-6 saniye kepçeyle, amaaan anne sende!!! ne uğraştırıyorsun beni kaşıkmış-kepçeymiş! şöyle şu kabı alıııır ötekine boşaltırsın olur biter edası ile 6-7 kere.......

Bir o kaba bir bu kaba.....
aktar aktar.... nereye kadar !!!

Hem bu fasülyeler ve mercimekler birlikte homojen dağılım halinde daha renkli duruyorlar :)
Hem de bu sıcakta hepsi iç içe, dip dibe yapış yapış !!!!
Onalarında hakkı değil mi serbest bir ortamda sere serpe uzanmak !!!
Her gün kavanozun içinde tıkıl dur, nereye kadar ?

E çocuğumda fırlatılan fasülye ve mercimeklerin yer çekim kanununa nasıl karşı koyamadıklarını öğrenmiş olsun değil mi?
hemde bizzat uygulamalı bir şekilde !!!

sahi ben ne zaman bu kadar RAHAT oldum?

nasıl olmayayım elim mahkum :DDDD

( alakasız olacak ama, bu inceltme işaretini kim, hangi sebeple kaldırdı? biri bana açıklar mı lütfen? 10 kere mahküm yazdım 10 kere mahkum !!!! )

sıcak- sımsıcak PS :
İstanbulda nem oranı %97
hissedilen sıcaklık 57 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

soğuk PS :
3. gün geçti bizdeki burun akıntısı ve öksürük geçmedi. Tekrar iş çıkışı Dr. a uğradık. A.Y. yi dinledi. Hırıltı var biraz, gribal enfeksiyon, tıkanıklık var dedi. Ama antibiyotiklik değil dedi. Burun damlası verdi sabah akşamkullanılmak üzere. Önceki verilen kongest şuruba da gerek yok dedi. Bol ılık sıvı tüketsin dedi.
Sürekli elini yüzünü yıkamamıza rağmen, hergün duş almasına rağmen, yüzünü dahi kaplayan isiliklerini sordum.
krem verdi -adını unuttum- ama yarım yamalak okuduğum kadarı ile kortizonlu !!!!
bunada şaşırdım????
eve gidince ilk iş bu kremi araştırıcam.

antibiyotik vermemesine ise, nedense ne sevindim, ne de üzüldüm.
Galiba kesin vercek düşüncesi ile gitmiştim. Hatta kongesti bile kesebilirsiniz deyince de şaşırdım.
Burun damlasını damlatmaktada pek başarılı olamadım malesef. Sprey hali daha etkileyici olmasına rağmen ona daha alışık.
Bilinmeyen şeyler hep korkutucu geliyor galiba......

Nerden başlasam? nasıl anlatsam? - part II

2010-08-04T09:32:00.003+03:00

İşler pek iyi değil bu günlerde....
Aslında şükredecek çok şey varda ....
amaan ne bileyim işte.

AY. nin leblebileri, minik pırnikleri bile keyiflendiremiyor beni :(

Kaldığım yerden devam edersem;

Çiş-kaka olaylarında bu haftasonu 2 kere kaka vukaatımız oldu malesef, !

Nerden başlasam nasıl anlatsamın 2. kısmı yeni düzenimizle ilgiliydi.
Yeni KREŞ düzenimiz !

A.Y. kreşe başladı. Her sabah biz gidene dek süren bir aplama faslından sonra evet kreşe başlıyor. Sanki hergün yeniden başlar gibi, ilk kez gidiyormuş gibi :(

Temmuz itibariyle başladık. sitemiz içindeki, birçok arkadaşımdan methini duyduğum kreşe. Her ne kadar çevremden daha verimli ve iyi bir ilk izlenim için okullarla beraber dönem başında başlamam tavsiyeleri alsamda.....
yazın başlatmanın hastalıklar açısından daha iyi olacağını !!!, tenha bir sınıfta alışmasının daha kolay!!! olacağını düşünerek temmuzda başladık.
Düşündüklerin sadece benim düşüncelerimde kaldı :(

Başlamadan neredeyse 2 ay öncesinden ara ara kreşe birlikte gidip bahçesinde oynuyorduk, arada içeri girip öğretmenleri ile sohbet ediyorduk.
A.Y. az çok okulu tanımıştı ve "ben okula gidicem" cümlesini ağzından duyar olmuştuk.
Gel gelelim iş başa düşünce işler hiçde umduğumuz gibi olmadı. ( Tıpkı umutla başladığımız WC olaylarında olduğu gibi :D )

İş yerinden izin aldım. İlk 10 gün birlikte gittik. Gittikçe uzayan sürelerle kreşte kaldık. Son 3 gün O sınıfındayken ben bekleme salonunda onu bekledim.bu aşamada benide sınıfında istedi. Az çok ikna ettik, haydi ben seni burada bekliiyorum diye. Yemekhaneye inerken benim önümden geçerek indi arkaşlarıyla birlikte, nazlanarakta olsa.

Ve gün geldi sayılı izin bitti, iş başı yaptım. Sabahları uyanır uyanmaz okula gitmiyelimi sende gel demeye başladı. Ve ayrılma anlarında son ses ağlamaya...... :((((

Hani yazın daha az hasta olur!!! çocuklar diye temmuzda başlamıştık ya kreşe.....
Ben işe başladıktan sonra 3. gün A.Y. hasta oldu !!!
Dr. antibiyotik filan verdi :(
Babannesini çağırdık, 1 hafta evde kaldılar. Ondan bize mi bulaştı bilinmez, bende Öz.de hastalandık, sonrada babannemiz!!!
hepimizde boğaz ağrısı, öksürük, antibiyotik.....

1 hafta sonra kreşe sil baştan başladık.
şuan hastalığından sonra 3. haftadayız ve her gün salya sümük ayrılıyoruz.
Öğretmenleri siz gidince hemen susuyor diyor. O nun gözlerindeki yaş duruyor ağlamaı susuyor ama O nu o halde bırakan benim gönlüm bir türlü susmak bilmiyor :((((((((

Öyle ki neredeyse kreş işinden vazgeçmek üzereyiz.....

Ve üstelik bu hafta A.Y. de yine yeniden bir burun akıntısı !!!
Antibiyotiği bittikten sadece 2 hafta sonra!!!
Dr. şimdilik soğukalgınşığı için ilaç verdi 3 güne toparlanmazsa eniden gidicez :(((
Penadura mı başlasak diyor ????
Bu gün 2. gün ve hiçbir değişiklik yok :((((

Şimdiden böyleyse kışın kreşde halimiz nice olur Allah ü alem!
Rabbim Şafi ismiyle şifa versin, Hafiz ismiyle muhafaza eylesin inşallah.
Banada/bizede doğru yolu göstersin, hayırlı isabetli kararlar verebilmemizi nasip etsin.

çocuğunuzun olmayacak tutturmaları sizi mahcup mu ediyor?

2010-07-28T14:29:00.001+03:00

Blogcuanne Dr. Harvey Karp' ın seminerinde aldığı notları paylaşmış bizimle...

diyor ki;

Bebekleri hayatlarının ilk yılında mutlu etmek için şunlara dikkat çekiyor:
- Kolik, genellikle karın ağrısı, gaz sancısı, süt alerjisi gibi sebeplere bağlanmaya çalışılıyor. Ama koliğin asıl sebebi bebeklerin üç ay erken doğmaları.
- Bebekler üç ay erken doğuyorlar, çünkü beyinlerinin –ve dolayısıyla kafalarının- daha fazla büyümeleri halinde çıkabilmeleri mümkün değil. Bugüne kadar da sırf bebeği 3 ay erken doğmasın diye onu 12 ay taşımış olan bir anne de görülmüş değil!
- Bebeklerin, işte bu hayatlarının ilk üç ayında hala ana rahmindeymiş gibi hissetme ihtiyaçları var. Bunu yapmanın da 5 basamağı var: Kundaklama, bebeği yan ya da karın üstü yatırma, kulağına şşşşhhhh diyerek beyaz gürültü yapma, bebeği ufak ufak hareketlerle sarsmadan ama hızlı bir şekilde sallama, ve emme ihtiyacını gidermek için emzirme ya da meme verme.
- Bunlar bu sırada yapılırlarsa şöyle bir etki doğuyor: bebek, kundaklandığı zaman kollarını hareket ettiremediği için kendisini korkutmuyor. Kendini yine ana rahmindeymiş gibi hissediyor, ve “sakinleşme refleksi” tetikleniyor.
- Kundağın ardından gelen şşşşhhh’lama, sallama, ve emzirme/emzik verme de onun sakin kalmasını sağlıyor.
- Ebeveynlerin en çok korktuğu şey olan Ya alışırsa, ya şımarırsa? türünden korkular da aslında yersiz. İlk üç ay bebeğin şımarması mümkün olmadığı gibi odasında beyaz gürültü dinletmek bütün bu “alışkanlıklarını” atlatmasında yardımcı oluyor. Kundaktan vazgeçmeyi düşündüğünüz 4-5 ayda, mesela, beyaz gürültü sık sık uyanmasını engelliyor, ya da uyandığında kendi kendine uykuya dalmasına yardımcı oluyor.
- Bebeğin ilk bir sene, ve hatta daha fazla, odasında gece boyunca beyaz gürültü dinlemesinin hiçbir sakıncası yok. Ondan vazgeçme zamanı geldiğinde iki hafta boyunca sesini her gün biraz daha kısarak bu alışkanlığını törpüleyebilirsiniz.
Toddler (1 yaş-4 yaş) arası çocukları mutlu etmeye gelince:
- Bu çocukların aslında ilkel insanlardan hiçbir farkı yok. Tıpkı onlar gibi, beyinlerinin sözel iletişim kuran tarafı değil de, duygusal iletişim kuran tarafı daha gelişmiş olduğu için bu çocuklara laf anlatmaya çalışmak, hele de mutsuz ve sinirli oldukları zaman, işe yaramıyor. Onun yerine “çocukça” (Toddler-ese) diyebileceğimiz, bol tekrardan ve fiziksel dışa vurumdan oluşan bir dili tercih etmek lazım.
- Karp’ın “Fast food kuralı” olarak tanımladığı bu yaklaşım, Burger King ya da McDonalds gibi bir restorana gittiğinizde sipariş vermeye benziyor. Nasıl sizin “iki hamburger-biri bol ketçaplı olsun, iki kola-birinde buz olmasın” iletinizi aynen tekrar ediyorsa sipariş verdiğiniz kişi, siz de çocuğunuzun “kurabiye isterim, isterim de isterim” yakarmalarını “kurabiye istiyorsun. İstiyorsun, biliyorum, istiyorsun” şeklinde tekrar etmeniz lazım. Kurabiyeyi vermeyecek olsanız bile onun isteğini anladığınızı bilmesi sinir krizini her iki tarafın da minimum hasarla atlatmasını sağlıyor.
- 1-4 yaş arası çocuklar sürekli kaybediyorlar. Ağızları beyinlerinin hızına yetişemediği için istedikleri gibi konuşamıyorlar. Hızlı koşamıyorlar. Tartışmaları kazanamıyorlar. O yüzden ara sıra onların da “kazanmasına” izin vermeli ebeveynler. Hafif “salak” gibi davranmalı. Ayaklarına bakarak “senin burnun burada mı?” diye sormalı mesela… Çocuk da “Deli mi ne? Bunu ben bile biliyorum!” diyerek kendini iyi hisseder böylece…...

başı ve sonu için

--------------------------------------------------

Kandil günü Ahmet Yusuf' la markete uğramak zorunda kaldığımızda A.Y. çikolata diye tutturdu. Çikolata istiyorum diye başladı, şiddeti giderek artan ses seviyesiyle !

Neyse ki sadece etrafımızdakilerin duyacağı seviyeye çıktı :)

Önce, gidince yemek yiyeceğimizi sonra ona istediğini verebileceğimi söyledim.
Aynen istemeye devam etti.

bende bu metodu bilmeden;

bende çikolata istiyorum bende......cümlesini yani onun bana söylediklerini, çocukça bir sesle ve neredeyse onun ses seviyesine yakın bir seviyede o tekrarı bırakana kadar gülerek ve melodileştirerek söyledim !

Ve bu işe yaradı :D

Her ne kadar söylediklerim ona o an O'nu anladığımı hissettirmese de.....

bu arada alacağımı alıp kasaya kadar gelmiştim bile.

Markette bizi görenler, duyanlar bize nasıl baktı ve ne dedi hiç farkında değilim.
Farkında olsam da ne farkeder :D

Henüz bu tarz bir durumu 2. kez yaşıyorum. Fakat etrafımdaki (pazarda markette, dışarıda....ki ) annelerden gözlemlediğim bu tarz tutturmaları, inatlaşmaları, -her çocuk gibi- bu tarz sorun çıkardığında ÇOK FAZLA STRESE GİRİP OLAYI GERĞİNDEN FAZLA BASTIRMAYA ÇALIŞMALARI.
Bırakın, mahcup olmaya gerek yok*

Bu çocuk!

nihayetinde her yerde her şeyi yapması olası varlık, yoksa adı yetişkin olurdu değil mi ;)

Bunu ayıp, etraftan ne derler, ne şımarık çocuğu var, çocuğunu eğitememiş mi derler düşüncesi ile yaptıklarını sanıyorum.

2 yıl 2 ay 6 günlük annelik tecrübemden edindiğim en büyük bilgi

ANNE RAHAT = BEBEK/ÇOCUK RAHAT

Hepinize rahat ve huzurlu günler......

*bu düşünceye katılanlar bir ooohhhh çeksin, katılmayanlarsa sinir harbi yaşamaya ve gerilmeye devam etsin ;P

Daha küçük Po- Po lar için en etkili çözüm !!!!! ;)

2010-07-26T14:53:00.002+03:00

Bu resimde görmüş olduğunuz Po Po artık daha küçük.

Tabiri caizse sadece 2 avuç !!!

Neden bilin bakalım? Şimdiden çocuğu rejime soktuğumu filan düşünecek değilsiniz elbette :P

Artık O' nun po po sunda koca bir bez yok da ondaaaan :D

Bu hali o kadar tatlı ki........

Ve bu halde Onun po po sunu sevmek :D

Şu yazın sıcak ve kavurucu günlerinde, nemin tavan yaptığı şu günlerde O' nun bu şekilde bir nebze dahi olsa ferahladığını bilmek en güzeli.

Siz biraz daha eskilerden olan bu fotoğrafda, alakasız bir havada ve alakasız bir yerde bu bebek-çocuk karışımı yavrunun ayağındaki botlarla ne yaptığını düşüne durun....

Ben günün konusunu biraz daha açayım.

Efendim diyordum ya nerden başlasam nasıl anlatsam diye, işte o anlatmaya nerden başayacağımı bilmediğim konulardan biri bu.

A.Y. artık bezden kurtuldu.

BAŞLANGIÇ TARİHİ : 24 MAYIS 2010

Bu O' nun içinde bizim içinde şuana dek yaşadığımız en büyük tecrübeydi.

VE EN BÜYÜK SABIR ANI !

2 yaşından sonra kreşe başlamasını düşünüp, araştırıp gideceği kreşi ayarlamıştık.

Epeydir Bezini her açışımızda muhtelif yerlere kaçarak çişini belirli yerlere yapan, Ka ka sını gizlenerek yapıp, yaptım diyen ve bebekliğinden beri her alt açılışında çiiiiiiiş melodisi eşliğinde çişini Wc ye yapan, o esnada denk gelirse Ka ka sınıda Wc ye yapan bir bebek için kreşe de başlamadan yapılacak en güzel şeyin, hazır olduğu sanılan tuvalet olayını çözümlemek olduğunu düşünüp vira bismillah dedik.......

Aahhh bu işin göründüğü gibi olmadığını, bu derece zorlu olduğunu evin her tarafı .oka batmadan nerden bilebilirdik ?

Evin her tarafının içine nereler giriyor tahmin edemezsiniz.

Kapalı bir kapının arkasına tuvaletmiş gibi çömelerek bütün işlerin halledilmesi ve bu meraklı miniğin içinden çıkan o nesneleride merak ederek ilkinde bir kalemle, ikincisinde bir oyuncağıyla merakını gidermesi, elindeki oyuncağı odasının perdesi dahil muhtelif yerlere sürmesini söylemem bilmem tahmininizi kolaylaştırır mı ! ? :/ :?

Korku filmi gibi !!!!!!!!!!

O olaylar sırasında ilkinde yanındaydım desem yeri. Kapının diğer tarafındaydım ve bu sıralarda canavara dönüştüğünü düşündüğüm minik kuzuda kapının diğer tarafında ve kapıya dayandığı için açamadım eli ayağı kısacak endişesiyle, diğer ve daha büyüğünde ise yanına geldiğimde artık çok geçti.

bu hal daha önce her bezini açışımızdaki, olanca tuvalete balşarı ile yapma deneyimimize rağmen 1,5 ay kadar sürdü. 1,5 aydan eksiği yok fazlası olabilir.

Çok kez tekrar beze döndürmek istedim teşebbüste bulundum ama hiçbirinde A.Y. yi ikna edemedim. Bezi ilk çıkarttığımız günlerde bezin ne kadar rahatsızlık verdiği, bebeklerin bez taktığı, kendisinin artık büyüdüğü, ihtiyacını WC ye yaparsa okula gideceğini öyle empoze etmişiz ki bir daha bez takmamıza kesinlikle izin vermedi.

İlk günlerde geceleri o uyuduktan sonra bez bağlıyordum. Sabah uyanınca istemiyordu.

-Anne bana bez mi giydirdiiiin ? diyordu. Bense acelece çıkartıp hemen WC ye oturtuyordum. İlk 4 gün hep kuru bezle kalktı. Sonra ki günlerde ıslanmaya ve ağırlaşmaya başladı. Demek ki bez bağladığımı anlayıp geceleri bırakmaya başladı. Gece yaptığı kaçırma değildi çünkü bezi oldukça ağırdı. Demek ki defaten yapıyordu. Tüh dedim keşke yapmazken bağlamasaydım. Sonra zaten gece ben bağlarken uyanıp bağlatmamaya başladı. Ben de sonraki geceler bağlamadım.

İlk hafta ;

Alaturka tuvalete alışmasını istiyordum, orada başladık. İlk günlerde gayet iyiyken gittikçe düzelmesi gerekirken kötüleşti. Yaklaşık yarım saatte bir tuvalete götürüyorduk. Çişte 1 kez kakada 3 kez su dökmesine izin veriyorduk. Bu su dökme işi çığrından çıkmaya başladı. Yok yere suyla oynamak için WC ye girmek istemeler, girince çıkmamalar.....

Baktım böyle olmayacak, tuvalet değiştirdik. Klozeti zaten biliyordu. Daha önce aldığımız lazımlığa oturmadığı için en basitinden lazımlık aldık. Onu sevdi oturdu. Banyo kağısının önüne konuşlandırdık. (hala orda). Bunaltmak istemesemde sık sık çişin var mı diye soruyorum. Bazen kaçırdığı oluyor.

Gece gayet iyi. hatta bu kadarını ummuyordum. Son günlerde bezi dolmaya başladı.

İkinci hafta:

çok kötü. Aldığım alıştırma kilotları yetmiyor. tekrar beze dönmek isityorum ama A.Y. buna izin vermiyor. Sorduğumda yok diyor, hemen ardından diğer odaya gidip altına yapıyor :(

Üçüncü Hafta:

Sabır çekiyorum. Bazen diğer odaya gidip yastığı ısırıyorum.

-Tuvaletin var mı dedim. -yok. dedi. Sonra yanıma geldi.

-anne kaka yaptım altımı değiştir !!!!

Lavaboda kilotunu yıkarken kendi kendime söylenirken duymuş beni. Anne ne dedin? bişeymi dedin ? dedi. Ne cevap vereceğimi bilemedim. Yok annem şarkı söylüyorum dedim.

Çok erken başladık biz bu işe, keşke bezli gitseydi kreşe. Neden bazen olayları kafama takıyorum ve o istikamette ısrar ediyorum. Sabit fikirli miyim ben ne?

Dördüncü hafta:

Yok yok biz kesin erken başladık bu işe. Ya da geç. Her yerde 2. yaş, çocuğun ben demeyi öğrendiği, her şeye hayır demeyi öğrendiği, inatlaşmaya başladığı bir yaş olarak anlatılırken, ben nasıl bu özelliklerin bu olayda bizi ne kadar zorlayacağını düşünemedim.

Kendimiş kapana kısılmış gibi hissediyorum. Tekrar bez bağlatmadığı için geride dönemiyoruz.

Tamam kabul bez yok o zaman sende altına yapma!

Geceler gündüze göre daha iyi. Tek korkulu yanı gece çişi geldiğinden mütevellit uyanması ama ayılamaması, altına da yapmayıp kıvranarak ağlaması. ama ne ağlama apartman yıkılıyor. Kendini yerlere atıyor !!! Bazende altına yapıp kendini elletmiyor.

Beşinci hafta:

1 ay oldu. Ne zaman ve nasıl bitecek bu iş? Eve gelirken balkondaki yıkanıp serilmiş kilotlardan günün nasıl geçtiğini tahmin etmeye çalışıyorum. Dualarımda çi.ş ve ka- kaların bu kadar yer tutacağını hiç tahmin edemezdim !

Anlatmaya çalıştık, örnek olarak bizi hep gördü, görüyor. Kilotu çıkınca kaçıp bir yerlere yapmayı oyun haline getirdi sanırım :(

Hiç tepki vermemeliyim.

Yaptıktan sonra yanına gitmemi bekliyor. Bense zaten eve olanlar oldu, diyerek onu bu doğal ortamın içinde bırakmaya karar verdim !!! Peşinden gitmiyorum. (işte perde hadisesi bu ara yaşandı :S )

Altıncı hafta:

Tepki vermemek az da olsa işe yaradı. Şaşırdı.

Bir elimde kilo-t bir elimde bez karşıma alıp

-Bak Ahmet Yusuf bu bez bu da kilo-t! Eğer altına yapmak istiyorsan bu bezi takmak zorundayım. eğer ki-lot giyinmek istiyorsan çişini ve ka-kanı oturağına yapacaksın. Şimdi sen seç. dedim.

-kilot giyicem. bez giydirme, dedi.

Bütün kilotların ıslandı (geçekten ıslanmışlardı hepsine dokundurdum ıslandıklarını gösterdim), eğer altına yaparsan bu bezi takmak zorundayız. dedim.

-tamam yapmicam dedi.

Gerçektende bu konuşma akabinde son zamanların iyi anını yaşadık.

Hatırlatırken hep başka kilo tumuz olmadığını hatırlattım.

Bu kadar zaman evde kapanamazdık, Bu ruh sağlığımız için hiçde iyi olmazdı.Restoranda mama sandalyesinin altından birşeyler akarken gözlerim yuvalarından fırladı !!!!!!

Panikle döktüğüm sodaya bu kadar sevineceğim hiç aklıma gelmezdi. A.Y. nin yaptığını azda olsa kamufle etti :P Neyseki gittiğimiz yer çok cool bir yer değildi. Severek hep gittiğimiz bir köfteciydi. A.Y. yi indirip sandalyeyi temizledim ve A.Y. yi soyup üzerini giydirip yemeğe devam ettik !!!!

Biliyorum..... Şaka gibi ama gerçek :D

Yedinci hafta:

Kurtarılmış saatler gittikçe artıyor.

Cemile çişini altına yapıyor ve Güle güle kakalar kitaplarını aldım. Cemileyi pek beğenmedik ama güle güle kakalar süperdi. belki vakti gelmişti belki kitabın etkisi. artık anne kak alar bebek ka ka larla kavuşuyor.

VE bizde el sallıyoruz :) Çok şükür.

Hafta sonu iki günlük deniz kaçamağı yaptık. Pansiyonda kaldık. Yapma yapmaz gece yatağa yaptı !!!! Neyse ki yatağa geçmemiş. Gece nasıl nerede yatacağımızı şaşırdık. Nevresimi çaşaf yapıp, havluyu üzerimize örttük !!!!!! :( ? :S

Sekizinci hafta:

Daha iyi olmasına rağmen arada kaçırmalar oluyor ama yaşadıklarımızdan sonra onları benim gözüm görmüyor. Sürekli sorar ve WC ye gitmeye ikna edersek sorun yok. Galiba bu işi kotardık :)

Dokuzuncu Hafta:

Arada çişte bocalıyoruz. Dua ediyorum. Çiş içindegüle güle kakalar kitabındaki kaka hikayesini uygulamaya karar verdim. Bebek çişler annelerini bekliyor, anne çişleri bebeklerine kavuşturalım yoksa çok üzülürler......

Sonuç : mükemmel olmasada gayet iyi.

Gelelim benim bitirim yavrunun peşine düştüklerine.....

İşte bize misafir gelen bu karıncalarla arkadaş oldu :)

Ama ömürleri bizim yavrunun elinde ne kadar oldu bilmiyorum çünkü kısa bir süre sonra ortalıktan kayboldular. Galiba birşeylerin içinde bize gelmişler ki başka da görmedik.

Pardon !
biri anneliğin tarifini mi sordu ?

Sonraki yazı; tavsiye edilenler, tavsiye edilmeyenler, yaptıklarım, yapmadıklarım ve benim tavsiyelerim

çocuğu olanlar bilir (belki çocuğu olmayanlarda bilebilir ama ben çocuğum olunca öğrendiğim, daha doğrusu dikkat ettiğim için ).......

2010-07-20T14:06:00.009+03:00

( Geçmişte kalanlardan, fotolar daha da tozlanmadan..... tarih ~mart 2010 )

Çocuğu olanlar bilir (belki çocuğu olmayanlarda bilebilir ama ben çocuğum olunca öğrendiğim daha doğrusu dikkat ettiğim için :P ) resimde görünen siyah çizgi bebeklikten çocuk kıvamına doğru ilerleyen yaş aralığındaki A.Y ve yaşdaşlarının süper ilgi gösterdiği ya da göstermesi beklenen elektrikli tırtıl trenin yol güzergahı. (N.Ş.A.)

Gittiğimiz bir AVM de rastladığımız bu trene A.Y. de bu doğal tepkiyi verdi ve trene koşuyor sanarken, oğlum bize ilk feykini yaptı ve biz trene doğru koştuğunu sanarken treni es geçip kendi hedefine doğru ilerledi.

Bizim şaşkın bakışlarımız arasında tanıtım standındaki broşürleri demetlemeye başladı.
Elimde klasik anne edalarıyla :P O nu trende çekmek üzere hazırladığım makineyede bu büyük buluşmayı karelemek kaldı :)

- Biraz da şunlara bakayım.

- hepsini tek tek incelemem lazım !

Posttan çıkartılacak ana fikir ;
2 yaşında bir çocuğun anne-babası iseniz; sizin çocuğunuz sizin çocuğunuz olduğu için sizin sandığınız zamanda sizin sandığınız şeyleri yapmayabilir !

lütfen benim çocuğumu böyle sevmeyin!!! O na yiyecek vermeyin !!!

2010-07-16T15:37:00.004+03:00

Hepinizin dikkatini A.Y. nin elinde ki topitop mu lolipop mu ne karın ağrısıysa (hakikaten karın ağrısı !!! ) işte ona çekmek istiyorum.

Bu A.Y. nin ilk yediği şeker. Benim de O nu bu şeyden ikinci kez kuomaya çalışıpta başarılı olamadığım şeker.

Yer bir restorant.

Tarih yaklaşık üç ay öncesi......

Başta şunu belirtmeliyim ki -kimsenin hakkını yemek istemem- restorantın sahibi de çalışanları da son derece nazik, güler yüzlü ve yiyeceklerde son derece lezizdi.

Belki de bu yaşananlar, bu güler yüz ve müşteriye olan yüksek ilginin neticesiydi.

Restorant sahipleri kendilerince incelik olarak gelen müşterileri için bu şekerlerden hazırlamışlar.

A.Y. de hazırlanan bu süpriz hediyeden malesef nasibini aldı.

Ben ki O na işlenmiş şeker yedirmemeye bu kadar çalışırken, ben ki O na bırakın işlenmiş şekeri fabrikasyon diye kendimce genellediğim, içinde katkı maddesi bulunan şeylerden O nu azami ölçüde uzak tutmaya çalışırken.....

Daha önce buna benzer bir olayı çok ilginçtir ama Dr.da yaşamıştık. Okuyanlar hatırlar, hani A.Y. 5. hastalık geçirmişti ya işte o zaman muayeneden sonra çok ağlayan A.Y. ye Dr. çıkartıp eline bundan tutuşturmasın mı!!!

Gözlerim yuvalarından fırlasada, zaten ağlayan bebeğimle uğraşırken, rahatsızlığını düşünürken birşey diyemedim, aldık şekerimizi elimize çıktık. A.Y. yi araba koltuğuna yerleştirirken karambole getirip yere düşürtünce aaaa pis oldu diyerek yemesine mani olabilmiştim.

Bu defa malesef böyle olamadı. Daha da büyüyen A.Y. şekerini açtırmayı birazda olsun yemeyi, tadına varmayı başardı. Yasakların cezbediciliğinden dolayı O' na bunu yemesini istemediğimi hissettirmek istemiyorum. Neyse ki bir süre sonra şekeri bir şekilde unutturarak aldık.

Şu anlattıklarım kimilerine çok saçma, gereksiz, anlamsız buldumcuk anne edaları olsada ben doğru bildiğimden şaşmayı düşünmüyorum, hele ki konu sağlık olunca, hele ki konu oğlum ve O'nun sağlığı olunca !!!!

Lütfen çikolata, şeker... ve bu gibi işlenmiş şeker içeren haz verici fakat olmazsa olmaz olmayan hatta gereksiz olan, bir işe yaramayan (zararı yararından çok olan üstelik o yararı fazlasıyla başka sağlıklı yerlerden alabilecekken) şeyleri çocuğuma vermeyin.

BENİM ÇOCUĞUMA HİÇ VERMEYİN.

Lütfen bu kötülüğü çocuklarını(mı)za yapmayın !!!

Üstelikde bunu iyi bir şey snarak hiç mi hiç yapmayın!

Hele hele Dr. sanız bunu nasıl yaptığınıza şaşıyorum ki; o daha büyük bir trajedi !

Ve zaten büyüyüp, kendi para harcamayı öğrenince belki ben istemesemde alacak, o zaman şu an bunları hazır bilmiyorken, hazır benim kanatlarım altındayken, ben kouya bildiğim kadar koruyayım.

Amaaan yese nolur demeyin.

Farzedelim ki birşey olmaz, yemese nolur !

Ben günümüzdeki birçok hastalığın, insanloğlunun işlenmiş şekeri keşfedip tüketmeye başladıktan sonra ortaya çıktığını biliyorum.

Daha ne olacağını öğrenmek isterseniz klavyeniz emrinize amade, netten küçük bir tarama yapmanız yeterde artar bile....

Nerden başlasam? nasıl anlatsam?

2010-07-15T09:08:00.007+03:00

Çok zamandır yazmak istediklerim öyle birikti ki.....

Nerden başlasam nasıl anlatsam hallerindeyim. Yazılacakları sıcağı sıcağına yazmayınca işin içinden çıkmak ve bu konuda kendimde güç ve istek bulmak gittikçe daha zor bir hal aldı/alıyor.

Neyse bu yazıyla üzerimdeki bu ataleti atmış olurum inşallah. Yoksa aaaa bunu yazmalıyım ,bunu yazayım dediğim şeyler hem zihnimi fazla meşgul etmeye başladı. Hemde not alma adetini kendimde bir türlü oturtamadığım için arada kaybolan anılar çoğalmaya başladı.

Ve hayatımızda iki önemli dönüm noktasını atlattık/atlatıyoruz. Bunlara daha sonra değineceğim. Tarihleri geçsede yaşananların sırasını bozmadan aktarmayı düşünüyorum.

Bahardan kalma Öz. ve A.Y. nin oyun hamuru yapma ve akabinde de elbette oynama macerası.....

Bana sorsalar önce daha küçük bir kap içersinde hamuru yoğurmalarını ve biraz tuz eklemelerini ve hatta belkide bir iki damla da zeytin yağı eklemelerini salık verirdim fakat pek sevgili sevgilim aklına geleni çabucacık yapıp ortaya koymada bir numara olunca ;)

bana da fotoğraflamak kaldı, başlarında şöyle yapsaydınız, şunu da koysaydınız diye dır dır etmelerimi saymazsak :)

Amaç hamur yapmak mı? yapmak.
Hamur yapıldı mı? yapıldı.
Fakat tek seferlik ve o anı kurtaran bir aktivite oldu. Elbette ki hamurlar çok da uzun ömürlü olamadı.

Kadınla erkeğin farkı......

(Belki de bu nokta da verdiğim kararlar yüzünden A.Y. babasına daha düşkün. Düşkün kelimesi doğru kelime mi aslında emin değilim. ama şuan yerine bulabildiğim başka bir kelime daha yok.
İşlerin önünü ardını, sonucunu, maliyetini, etrafa verebileceği zarar-yarar muhasebesini yapan ben olduğum için, daha açıkçası kurallara bağlılığım sebebiyle böyle !
Fakat yapabileceğim birşey yok, ben buyum. en azından bu olmaktan rahatsızlık duyana kadar buyum ;) )

Benim oyun hamuru tarifim kendi çocukluğumdan kafamda kalanlardı. Un, tuz, su, sanki birazda sıvı yağ. Ama miktarlar filan unutuldu.

Bu konuda nette birçok tarif var. Araştırıp görebilirsiniz. Bana en farklı ve matıklı gelense;

Damla nın sitesi Kitubi de yazdığı bu tarif. Mantıklı olan kısmı ise biraz pişirilerek hazırlanması ve bu pişirmenin, bozulma konusunda da, gıda boyasının elleri boyamasına mani olma konusunda da faydalı olacağı. Denemek isteyenlere.

Daha sonra ki bir denemelerindeyse dediklerimi uygulayıp içersine boolca tuz ve üç-beş damla sıvı yağ koydular ve kıvamı da dayanıklılığıda çok daha iyi oldu ;)

Maksat paylaşmaksa,

maksat eğlenmekse,

maksat birlikte birşeyler yapmaksa,

maksat mutlu olmaksa,

ayrıntılara takılma,

tarif doğru olmasada.......
hamur tarifi yanlışsa da mutluluğun tarifi burda ;)

Biz Muppet showumuzu babamızın elinden çıkan kurbağa kermitle yaptık, eğlendik size de neşeli ve eğlenceli, mutlu günler dilerim.

yaşayan bilir !

2010-07-12T12:35:00.002+03:00

Yaşayandan öğrenmen(m)iz için.....

www.taraf.com.tr/yasemin-congar/makale-sabah-ezanindan-sonra-namaz-sirasinda-geldiler.htm

www.taraf.com.tr/yasemin-congar/makale-uzerimize-tukurduler.htm

Prof. Jeffrey Lang

2010-06-17T15:30:00.005+03:00

Prof. Jeffrey Lang

Amerika'nın muhtelif üniversitelerinde görev yapan matematik Prof. Jeffrey Lang İslam'a giriş hikâyesini yazmış olduğu 'Melekler soruncaya kadar' (Even Angels Ask: A Journey to Islam in America) isimli eserinde derin felsefi düşüncelerle,ruhani duygular arasında ilk namazını şöyle dile getiriyor:
"Müslüman olduğum gün cami imamı, bana namazın kılınışını açıklayan bir kitap verdi. Ancak Müslüman talebelerin buna endişelerini gördüm, bana: "Acele etme, rahat ol, zamanla yavaş yavaş yaparsın" dediler. Ben de kendi kendime, namaz bu kadar zor mu? Dedim ve talebeleri duymazlıktan gelerek, hemen vaktinde beş vakit namaz kılmaya karar verdim. O gece, loş ve küçük odama çekilerek kitaptan abdest ve namaz hareketleri eksersizlerini yaptım, namazda okunacak bazı surelerin Arapça okunuşlarıyla İngilizce anlamlarını ezberlemeye çalıştım. Bu çalışmalar saatlerce devam etti.

İlk namaz denemesi için kendime güven gelince yatsı namazını kılmaya karar verdim. Vakit gece yarısıydı, kitabı alıp banyoya girdim, kitabı açarak, mutfaktaki ilk yemek denemesi yapan aşçı gibi kitaptaki talimatları dikkat ve incelikle bir bir uyguladım. Abdest bitince odanın ortasında durup, kapı ve pencerelerin kilitli ve kapalı olmasından emin olduktan sonra kıble olarak bildiğim tarafa yöneldim, derin bir nefes aldım ve elimi kaldırarak alçak bir sesle Allahu Ekber dedim.

Kimsenin beni işitmemesini ve görmemesini umuyordum, yavaş yavaş Fatiha suresi ile kısa bir sureyi Arapça olarak okudum. Öyle zan ediyorum ki herhangi bir Arap beni dinlemiş olsaydı benim okumamdan bir şey anlamayacaktı. İkinci bir tekbir alarak Rükua gittim, rükuda biraz tedirginlik hissettim, çünkü hayatımda hiç kimseye eğilmemiştim. Odada yalnız olduğumu hatırlayınca sevindim. Subhane Rabbiyel azim dediğimde kalbimin hızla çarptığını hissettim. Tekrar tekbir getirerek doğruldum ve artık secdeye varma zamanı gelmişti. Secdeye varmak üzere ellerimi ve dizlerimi yere koyunca dona kaldım, secdeye gidemiyordum, efendisinin önünde başını yere koyan köle gibi yüzümü, burnumu yere koyup kendimi zillet sandığım bir duruma düşüremiyordum, üstelik bacaklarım da katlanamıyordu, utandım gülünç duruma düştüm zannettim. Bu durumda beni gören, arkadaş ve tanıdıklarımın önünde acınacak ve alay edilecek halimi düşündüm, arkadaşlarımın kahkahalarını duyar gibi oluyordum. 'San Francisco'da Araplar çarptı bu hale düştü' gibi sözler sarf edeceklerini tahayyül ederek zavallı duruma düştüğümü hissettim. Bir müddet tereddüt ettikten sonra derin bir nefes aldım başımı seccadeye koydum, zihnimdeki bütün düşünceleri attım, dikkatimi dağıtacak düşüncelere yer vermeden ikinci secdeye de vardım. Bu esnada kendi kendime "Daha önümde üç tur daha var" diye düşündüm ve kararlıydım: Neye mal olursa olsun bu namazı tamamlayacağım. Kalan rekâtlarda işler gittikçe daha da kolaylaşıyordu. Son secdede tam bir sükûnet hissettim. Nihayet teşehhütten sonra selam verdim.

Selamdan sonra bulunduğum yerde olduğum gibi kaldım, geriye dönüp nefsimle giriştiğim savaşı aklımdan geçirdim, bir savaştan çıktığımı hissettim sonra başımı önüme eğerek mahcup bir şekilde "Allah'ım geri zekâlılığımdan ve tekebbürümden dolayı beni bağışla, uzak bir yerden geldim ve daha önümde kat edilecek uzun bir yol var" diye dua ettim.
Bu esnada daha önce hiç yaşamadığım bir şeyi hissettim. Bunu kelimelerle ifade etmek mümkün değil. Vücudumu, kalbimin bir noktasından çıktığını hissettiğim ve anlatmaktan aciz kaldığım bir dalga kapladı, soğuk gibiydi, ilk etapta irkildim, vücuduma olan etkisinden ziyade garip bir şekilde duygularımı etkiledi ve görünür bir rahmetin varlığını hissettim. Bu rahmet sonra içime nüfuz ederek içimde kaynamaya başladı. Sonra sebebini bilmeden ağlamaya başladım, ağlamam artıp gözyaşlarım aktıkça, rahmet ve lütuftan harika bir gücün beni kucakladığını hissettim. Günahkâr olmama rağmen, günahlarımdan veya utanç ve sevinçten dolayı ağlamıyordum. Sanki büyük bir set açılmış ve içimdeki korku ve keder sel olup gidiyor. Bu satırları yazarken kendi kendime diyordum: "Allah'ın rahmet ve mağfireti, sadece günahları affetmiyor, o aynı zamanda bir şifa ve bir sekinedir". Uzun bir süre başım eğik bir şekilde öylece diz üstü kaldım.
Ağlamam durunca, yaşadığım deneyin akıl ile izah etmenin mümkün olmadığını anladım, Bu esnada idrak ettiğim en önemli husus ise, benim Allah'a ve namaza şiddetle muhtaç olduğum gerçeği oldu. Yerimden kalkmadan önce de şu duayı yaptım:

"Allah'ım bir daha küfre girmeye cüret edersem beni, o küfre girmeden önce öldür ve bu hayattan kurtar, hata ve eksiksiz yaşamanın çok zor olduğunu biliyorum, ancak şunu yakinen biliyorum ki, bir tek gün dahi olsa sensiz yaşamak senin varlığını inkar etmem mümkün değildir".

***********************

Regaip kandiliniz mübarek olsun...

Bu kutlu gece gönlümüzü ötelere açan, ruhumuzu dinginleştiren, ebedi hayatımız için unutulmaz nice nice gecelere vesile ve bir başlangıç olsun....

üzücü ve zor günler.....

2010-06-01T13:46:00.002+03:00

Kutsal Topraklar - II (Bebekle umre)

2010-05-25T20:00:00.000+03:00

Kutsal topraklarda, kutsal mekanlarda gezinmeye devam ediyoruz.İlk durağımız UHUD dağı, Uhud savaşının yapıldığı yer.

İşte bu görünen meydan tam Uhud savaşının yapıldığı alan.

Karşıdaki dağda Uhud Dağı.

Üzerinde Efendimiz Hz.Muhammed S.A.V. ve 4 halife varken titreyen dağ !

Efendimiz S.A.V. in ben Uhudu severim Uhudda beni sever dediği mübarek dağ !

Efendimiz S.A.V. in mübarek dişinin kırıldığı, mübarek gül yanağının yaralandığı dağ !

Savaşın en kızgın anında müminlerin siperlenmesi için üzerinde yarık oluşan dağ ! (yukardaki resimde görülen uzunca direğin hemen solunda görünen yarık )

Yukarıda gördüğünüz ve bizim üzerinde uhud savaşını dinlediğimiz, dinlerken nefesimizin kesildiği, buralarda yüzlerce sahabinin mücadele ettiğini, kanlarını akıttığını düşünerek boğazımızın düğümlendiği, yutkunamadığımız yer, Efendimiz S.A.V. in yensekte yenilsekte asla terk etmeyin diye tembihleyerek okuçuları yerleştirdiği ve okçuların bu tembihi unutarak zafer elde edildi diyerek terk ettiği ve bunun sonucunda mü'minlerin ağır yara aldığı yer;

Okçular tepesi.

Müşrikler bu tepenin ardından gelip saldırmış. Mü'nimlerde sırtlarını uhud dağına vererek savaşmışlar.

Uhud şehitliği önündeyiz.
Uhud şehidleri burada yatıyor.
Şehitliğin içinde etrafı belirlenmiş bir yer var ki;
orada Efendimiz S.A.V. in en büyük dayanağı olan amcası Hz.Hamza yatıyor.

Öz. A.Y. ye hurma taddırırken .....

bir arabada tam 10 çeşit !!! hurma var.

Mescid-i Kıbleteyn (iki kıbleli mescid)

Peygamber Efendimiz (S.A.V.) hicretten önce Allah’ü Teâla’nın emriyle namazlarını Kudüs’deki Beytü-l Makdis’e yönelerek kılıyorlarmış.

Mekke’de iken Rükn-ü Yemani ile Hacer’ül Esved arasında durunca, bu cihetten yönelince hem Kâbe’ye, hem de Mescid-i Aksa’ya yönelmiş oluyormuş.
Fakat Medine’ye hicret edince iki kıbleyi birleştirmesi mümkün olmamış. Medine Kudüs ve Mekke arasında kalıyor. Kabe’ye yönelse Mescid-i Aksa arkasında kalacak, Mescid-i Aksa’ya yönelince de Kabe’ye sırtını dönecek.

Efendimiz (S.A.V.) namazlarını Mescid-i Aksa’ya yönelerek kılmış. Yahudiler de: “Muhammed ve ashabı, biz gösterinceye kadar kıblenin neresi olduğunu bile bilmiyorlardı.” diyerek Müslümanlarla alay ediyorlarmış.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) de Kabe’ye yönelerek namaz kılmayı istiyor, kıblenin değişmesi için vahyin gelmesini bekliyormuş. Bir gün Cebrail (a.s)’e “Rabbimin, yüzümü Yahudilerin kıblesinden Kabe’ye çevirmesini arzu ediyorum!” demiş, namaza duracakları zaman başını semaya doğru kaldırmaya başlamış.

Hicretin 17. ayında Şabanın 15. günü Peygamberimiz, Seleme oğulları Mescidin de ashabı ile beraber öğle namazı kılıyorlarken; dört rek’atlık namazın iki rek’atını kılmışlar ki kıblenin Mescid’i Haram’a doğru çevrildiğini bildiren Ayet’i Kerime nazil olmuş. (Bakara Süresi 144.ayet)

“(Ya Muhammed!) yüzünü (Allah’ın emrini bekleyerek) göğe doğru çevirip durduğunu görüyoruz. Artık seni memnun olacağın bir kıbleye döndürüyoruz. (bundan böyle namazda) yüzünü Mescid’i Haram’a (Kâbe’ye) doğru çevir.
(Ey müminler!) siz de nerede bulunursanız (namazda) yüzünüzü Oraya doğru çevirin.”

Bunun üzerine Peygamberimiz ve cemaat hemen Kudüs’ten Kabe istikametine yönelmişler. cemaatde saflarıyla birlikte dönmüşler ve namazın kalan iki rek’atını Kabe’ye dönerek tamamlamışlar.

Böylece aynı namaz içinde iki ayrı kıbleye yönelinmiş ve bu hadiseyle mescidin adı Mescid-i kıbleteyn olarak kalmış.

Yukarıda gömüş olduğunuz Zubab Cami.

Bu mescidin bulunduğu yerin hemen önüne Hendek savaşındaki hendek kazılmış. Bedir ve Uhud savaşlarından sonra ki savaş Hendek savaşı.

Allah Resûlü (S.A.V) hendeğe yakın bir yerde kurmuş olduğu bir çadırda istirahat ederek kazı yerinden hiç ayrılmamış. Bu çadırın kurulduğu yerde, sonradan yapılan Zubâb Câmii, bu tarihî hatırayı canlandırıyor.

Müşrik ordusu 12.000 kişi, mü'minlerse 3.000 kişi

Hal böyle olunca ve Efendimiz (S.A.V.) fala kan dökülmesini istemediği için Selman-ı Farisi nin önerileri kabul edilmiş ve mahir bir atın dahi atlayarak geçemeyeceği şekilde Medinenin açık olan ön tarafına 5,5 kilometre uzunluğunda, 9 metre eninde ve 4,5 metre derinliğinde bir hendek kazılmış. ( Medine nin arka tarafında Sel dağı var ve buradan düşmenın gelme ihtimali yok)

Düşünün ki 1 ay gibi bir zmanda ve 300 sahabiyle yeterli teçhizat olmadığı halde, yiyecek olmadığı halde, açlıktan her sahabi karnına bir taş bağlamış halde, açlıktan efendimiz (S.A.V.) karnına iki taş bağmış halde böyle bir hendek kazıyorlar.

Ve efendimizin elinyle bereketlendirdiği yemek mucizesi bu kazı sırasında gerçekleşiyor.

Arabistandaki büyük kıtlık zmanı olduğu için Medinede de çok kıtlık varmış. Kazı yaparken Efendimizin açlıktan karnına iki taş bağladığını gören Hz.Cabir in Abdullah evine giderek hanımına tek sahip oldukları şey olan bir keçi ve bir avuç arpayı pişirmesini ister. Sonra gelir Efendimize:

Ya Resullulah azıcık yemeğimiz var, yanınıza bir iki sahabiyide alarak bize yemeğe buyurun der.

Efendimizde ne kadar yemekleri olduğunu sorar ve Hz. Cabir Bin Abdullah söyler. Efendimizde:

"Hanımına söyle ben gidene kadar yemeği çömlekten çıkartmasın" der. Sonra da

" Ey Hendek halkı kalkın Cabir Bin Abdullah ın evinde ziyafete gidiyoruz" der.

Cabir Bin Abdullah ve mübarek hanımı yemeğin yetmeyeceğini düşünüp endişelensede Efendimiz(S.A.V.) yemeği çömlekten, ekmeğide tandırdan çıkartmaden mübarek elleriyle herkese verdi. Ashabdan yaklaşık 1000 kişi gelmiş ve yemiş buna rağmende yemek hiç eksilmemiş. Kalanınıda Cabir bin Abdullah ın hanımına hem kendiniz yiyin hemde halka dağıtın buyurmuş.

Ancak Allah Resûlü (sas) hendeğe yakın bir yerde kurmuş olduğu bir çadırda istirahat ederek kazı yerinden hiç ayrılmamıştır. Bu çadırın kurulduğu yerde, sonradan yapılan Zubab Camii( Fetih Mescidi ), bu tarihî hatırayı canlandırmaktadır.Sel dağının eteğinde.

Burada Müslümanlar 7 şehid vermiş. Bu 7 şehid anısına idi yanılmıyorsam 7 mescid yapılmış. şu anda sadece 4 ü ayakta ve sadece Peygamber Efendimiz anısına çadırının yerine yapılan Zubab Camii kullanılıyor. Peygamber Efendimiz burada üç gün dua etmiş. Ellerini öyle kaldırmış ki; ridası omuzlarından yere düşmüş. Allah-u Taâla duasını kabul ederek müşrikleri de perişan ettiş.

Bundan başka;

Selman-ı Farisi Mescidi: Fetih Mescidinin hemen alt kısmındadır.

Hz. Ömer Mescidi: Farisi Mescidinin biraz ilerisindeki mesciddir. Yeri resimdeki Fetih Mescidinin hemen sol ucunda. Fakat bu reimde görünmüyor.

(zaten güneş tam karşımızdan geldiği için fazla ve net fotoğraf çekemedim)

Sa’d bin Muaz yada Fatımatü’z-Zehra Mescidi: En güneyde, Fetih mescidinin karşısındaki tepede, ağaçların arasındaki küçük mesciddir. (resimde en sağdaki ağaçlık yer)

Diğer mescidler yıkılmış, bugüne kadar gelememiştir.

Bu sarı tabelalar Arafatta Vakfe sınırını gösteriyormuş.

Haccın rükunlarından biri olan Arafatta Vakfe yapmak bu bölge içinde yapılıyormuş.

Bu tepe arafat tepesi ve üzerinde görünen taşda Hz. Adem ile Hz. Havva nın yer yüzüne indirildikten sonraki buluşma noktalarını gösteren taş.

Hz. Adem Mekke ye Hz. Havva ise Hindistan dolaylarında bir dağa indirilmiş. Ve dünya ya geldikten tam 300 yıl sonra (yanlış yazmadım 300 yıl ) işte bu arafat tepesinde buluşmuşlar.

Dile kolay !
Hindistan nerde arafat nerde !!!!!

Eğer bağsedildiği gibi cilalı taş devri, yontma taş devri v.s. olsaydı Hz. Havva nasıl yaşayıp kendini koruyup kollayıp taaa Hindistan dolaylarından buralara gelmiş olabilirdi?
Bu sorunun cevabını sizin zihinlerinize bırakıyorum.....

Allah-ü Teala Hz Ademe bütün ilimleri ve isimleri öğreterek O nu yer yüzüne indirdi.

Ve Peygamber Efendimiz (S.A.V.) Veda hutbesini bu tepede ve bu taşın önünde yapmış.

Bunlardan başka klasik tüm Umre programlarında yer alan her biri bir olayın cereyan ettiği nice kutsal yeri ziyaret etti. Fakat gidiş amacımız doğrultusunda, manavi hava içinde ve yanımızda 2 yaşına 1-2 hafta kalmış bir bebekle çokda fotoğraf çekemedim. Daha doğrusu çoğu yerde çekmeyi akıl bile edemedim.

Vesselam.

Gelelim bebekle yapılan Umreye.......

En başta eğer yürümeyi iyice öğrenmiş, elinizi bırakığı anda ok gibi yerinden fırlayan ve fakat nerde olduğunu, sizi takip etmesi gerektiğini kısacası kaybolma riskini bilmeyen ve yabancılardan da çekinmeyen bir çocuğunuz varsa ve siz güvenlikli yürüyüş kayışı almamış ( ya da ben gibi aldım alıcam derken yetiştirememiş) iseniz çocuğunuzu resimde gördüğünüz şekilde zapt etmek zorunda kalabilirisiniz !!! Bebek arabasız dışarıya çıkmayı düşünürseniz.

Gittiğimiz onca yerde asla vazgeçemediğimiz olmazsa olmazımız ailemizin bir parçası haline gelen fakat buna rağmen Fas a giderken nasıl olduysa Arabanın bagajında unuttuğumuz bebek arabamız.

İlk defa Umrede vazgeçmek zorunda kaldık. Çoğunlukla yanımızdaydı ama yanımıza alamadığımız durumlarda oldu. Çünkü Medinede Mescidi Nebevide ve Mekkede Haremi Şerifte Camilerin için bebek arabalarını sokmuyorlar. Girişte bebeği kucağınız alıp arabayı duvarın dibine bırakıyoruz. Dönüşte bulup bulamyacağımız kısmı Allah a emanet :)

Biz belki ikna eder içeri sokarız umuduyla yanımızda getirdiğimiz zamanlarda defaten bıraktık ve çok şükür hepsinde bıraktığımız yerde bulduk. Ama garantisi yok. Bu sebeple bazen de yanımızda getirmedik.

Medine' de arabayı içeriye sokma umudu hiç yok. Bu sebeple boşuna denemeyin ve dışarda bırakarak riske etmeyin. Ben Medine de Efendimizin Makamını ziyaret edeceğim zaman A.Y. yi babasına bıraktım. Ve bir keresinde de O nuda yanımda Efendimizin yanına götürdüm. Ama her seferinde götürmek hiçde pratik olamaz. Çünkü o bölgede büyük bir kalabalık var ve yeşil halı üzerinde namaz kılacak yer bile bulamıyorsunuz. O sırada bebeği bırakacak bir yer yok. Eğer yanınızda sizinle olan bir kişi daha varsa bebeği O kişiye verip kılabilirsiniz.

Onun dışında Medinede bütün namazlarımı Caminin avlusunda cemaatle kıldım. Bu sırada A.Y. bebek arabasında bağlı halde yanımda durdu. Eline oyuncak filan vererek oyaladım.

Mekke ise bu konuda aslında biraz daha esnek ama benim umduğum kadar değil açıkçası.

Harem girişinde görevliler kesinlikle arbayı almıyor. Bir keresinde arabayı kapatıp kalabalığın arasında geçtim. Diğerinde 2. katın girişlerinden birinde cemaat namaza durduğu anda 2. rekatte Güvenlik görevlileride namaza katılınca kapıyı boş sanıp içeri daldım. Birden karşıma iri yarı bir görevli dikilmesin mi?

önce olmaz dedi. Ben irkilince gülümsedi. Bende rica etmeye başladım. (ya da yalvarmaya mı demeliydim :P ) Tabi birbirimizi anlamıyoruz. İşaretlerle ne kadar nalaşbilirsek. Ben tekerleklerini sileceğimi filan anlattım, tavaf dedim (haliyle kucağımda 12 kg bir bebkle tavaf yapmamın ne derece zor olacağını tahmin edebilirsiniz. Yürütsem o kadar mesafeyi helede o kadar kalabalık içinde yürüyemez. Neyse adam halime acıdı da eliyle geç geç yaptı.

Ve daha büyük bir sebepde kimsenin o an bizi görmüyor olmasıydı aslında.

Bu bebek arabası ile içeri girme deneyimlerim sonucunda vardığım bir netice; bu görevlilere bebek arabalarını içeri almayın diye tembihlemişler onlarda sadece bu kadarını yapıyor. Mesela beni kapıdan içeri sokmayan bir görevli ben bir şeklide içeri giridikten sonra beni içerde görse "aa sen nerden girdin, niye giridn, arabayı çıkart" filan demiyor. Hiç sizinle ilgilenmiyor. Hani benim vazifem sadece içeri sokmamak der gibi :) Birde izin vermeleri için o an sizi kimsenin görmemesi gerek galiba.

Bir diğerinde de arip garip kapıda beklerken diğer görevlileri kollayarak bir bayan görevli içeri almıştı bizi. Üstelik bu defa içeri girmek için beklemiyordum. (hiç umudum olmadığı için ) Babaannemizin namazını kılıp çıkmasını bekliyorduk.

Bebek arabası ile girebildiğimiz zamanlarda hepimizde cemaatle namaz kılabildik. Aksi halde bir kişinin cemaatle kılmayıp A.Y. ye bakması sonra namazın kılan kişi A.Y. ye bakarkende diğerinin kılmaı gerekti. Bende herp cemaatle kılalım istediğim, için araba mevzusunu bu kadar zorladım.

Belkide şu güvenli yürüyüğş kemerlerinden alsam ben namaz kılarken o da ona bağlı dururdu ????

mu acaba? Aslında A.Y. çok hareketli olduğu için o kemeri zorlayıp ya kendi düşerdi ya da beni düşürürdü diye de düşünmeden edemiyorum :D

İşte arabayı içeri sokabildiğimiz anlardan birinde A.Y. uyurken, A.Y. nin arabasından Kabe nin görünüşü.

Bu şahene yer de Medinede bir hurma bahçesi.

Hurmaları burada taddık ve buradan aldık. Hem uygun fiyata oldu hemde tazeliğinden ve temizliğinden emin olarak aldık.

Üstelik A.Y. içinde çok güzel bir kaç saat oldu. Hurma bahçesini hepimiz çok sevdik.

Babası hurma seçerken biz toprak oynadık. Su oynadık. Böcek ve kuşları izledik.

A.Y. özgürce gezmenin ve koşmanın tadını çıkarttı.

Dalında hurmaları gördük. Gitmeden etrafımda bilenler yaş hurmanın ne kadar lezzetli olduğundan bahsetmişlerdi. Ama hurmalar yaz sonunda olgunlaşıyormuş. Yani biz yaş hurmayı dondurucudan çıkmış halde tadabildik.

Bebekle Umre yapmakla ilgili gitmeden önce çok şey söyleyenler ve dönünce çok şey soranlar oldu.

Aslında A.Y. doğdu doğalı bizimle çeşitli mevsimlerde, çeşitli seyahatlere eşlik ettiği için Umrede ekstra bir hazırlık yapmadım ve Elhamdülillah ekstra bir sorunla karşılaşmadım.

Bu seyahatin ibadet amaçlı olması orada ibadeti A.Y. ile birlikte nasıl yapacağımızdı tek kafamızı meşgul eden . O konuda da bebek arabasında bağlı olması yada nöbetleşe yapmak bizim için çözüm oldu.

Bunu dışında her zaman ki gibi mevsime-sıcaklığa uygun kıyafetler almak, Dr.nun tavsiyesiyle bir ateş düşürücü şurup, bir antibiyotik şurubu, pişik için krem aldık. İlaveten ben bağışıklığının güçlenmesi için immuzing şurup, ateş düşürücü fitil ve elbette derecesini aldım. Bol bol atlet işort aldım. Terleyince sık sık değiştirdim. Bol bol zemzem içirdim ve zemzemle serinlettim. Öğle uykularını iki gün dışında hep bebek arabasında uyudu. Güneşten etkilenmemesi için uzun kollu ve uzun paçalı ince penyeler aldım. Çantamda Ona ara öğün olacak ve O nu oyalayacak atıştırmalıklar bulundurdum kuru meyveler, ceviz, kraker v.b....

Çok güzel hislerle ve çıktığımız yolculuklar içinde ilk defa hiç yorulmadan, bu kadar sıcakta tereyerek ama sıcağı hiç hissetmeden, ve gittiğim yerler içinde ilk defa aynı yere tekrar takrar gelebilmeyi hayal ederek, dua ederek arkama baka baka, ve yine ilk defa dönerken yüreğim buruk ama huzurlu bir şekilde yuvamıza geri döndük.

Bebekle ilgili son olarak;

Eğer bebeğiniz henüz yürümüyor ve bırakığınız yerde ( ağlayarakta olsa) duruyorsa, sling, kanguru v.b. şeyler içinde rahatlıkla taşınabiliyorsa sizin işiniz çok kolay.

Hiç durmayın ve korkmayın gidin.

Eğer çocuğunuz bebeklikten çıktı, rahatça kalabalıkta yürüyebiliyor, kaybolma kavramını, bekleme kavramını anlayabiliyor, bıraktığınız yerde sizi bekleyebiliyor ya da belirli bir alan içinde oynayabiliyorsa sizin işiniz daha da kolay üztelik bu durumda olan bir çocuk bu ibadeti anlayabilir ve O' nun içinde unutulmaz bir deneyim ve anı olacaktır. (Ruhundaki etkileri hiç söylemiyorum. )

Siz hele hiiiç durmayın gidin.

Ha eğer bizim ki gibi, bir an yerinde durmayan ama aklıda kesmeyen fakat çokda gözü kara bir velede sahipseniz sizde biz gibi Allah Kerim deyip,

Hiç durmayın gidin.

Yoksa sizin henüz çocuğunuz yok mu?

Şimdiye kadar durduğunuz hata !!!

Kutsal Topraklar - I (Ruhumun huzur bulduğu yer)

2010-05-24T16:16:00.025+03:00

Başlamadan önce bu mübarek ve kutsal topraklara gitmemizi nasip eden Rabbime sonsuz üzeri sonsuz kez hamdü senalar ederim.
Elhamdülillahi Rabbil Alemin Vesselatü Vesselamü Ala Resülüne Muhammedin Ve Ala Alihi Vessahbihi Ecmain. Amin

İlk ziyaretmizi efendiler efendisi Hz.Muhammed Mustafa (Sallallahu aleyhi vesselem) efendimizin mübarek makamlarının bulunduğu hüzünlü şehir Medine-i Münevvere ye yaptık.

Medine :

Ana şehir yar şehir,
Canan şehir can şehir,
Şehirlerin başına,
Tac olup konan şehir.
(Malesef bu dörtlüğün sahibini bilmiyorum. Bilen varsa bildirsin.)

Umreye/hacca gitmek elbette bir çok müminin kalbinde yatan bir arzudur. Gideceklerin heyecanını, gitmişlerin sevinçle beraber, dönmüş olmanın hüznünü ve tekrar gidebilme arzusunu çok kere dinlemiştim.

Kendi içimde de oralara gitmek için farklı bir iştiyak duymayı bekliyordum!!! (Şu an bu beklentinin çok manasız olduğunu düşünüyorum, o ayrı :) )

Hayatta hangi olayın sizi neye sevk edeceğini asla bilemezsiniz. Zahiri manada iyi sandığınız bişey sizi kötü şeylere sevk edebilirken, kötü sandığınız şeyde iyi sonuçlara sebep olabilir.

" Olur ki hoşunuza gitmeyen bir şey sizin için hayırlıdır ve olur ki, sevdiğiniz şey de sizin için bir şerdir. Allah bilir de siz bilmezsiniz. ” (Bakara Suresi, 216)

Yaşadığım üzücü bir takım hadiseler kalbimin tek huzur bulacağı yer olarak bana;
Resulullah efendimizin dizinin dibini, başımı yaslayıp kucağına göz yaşımı akıtabileceğim ( ve sonradan oraya gidince anamın kucağı gibi hissedeceğim ) Beytullah ı/Haremi şerif i/ Kabe yi işaret ediyordu.

Ruhumun huzur bulduğu yeri !!!

Dünya içinde bambaşka bir dünya;

Mescidi Haram ve içersinde KABE

Abdül aziz kapısı

Kabe insanları mıknatıs gibi kendine çeken müthiş bir yer...

İnsana herşeyi ama herşeyi unutturan, sahip olduklarını, kim olduğunu, malını, makamını, mansıbını unutturan

ve zihninde sadece Yüce, Kudreti büyük, El Malik' ul Mülk, Zül Celali vel ikram Allah ı bırakan

ve dillere "Sübhâne Rabbiyel-alâ" demekten "Allahü ekber" demekten başka çare bırakmayan

ve yapılabilecek bütün tesbihleri daha çok hissederek yapabileceğiniz başka bir yerin olmadığı bir yer;

Beytullah

"İnsanlar için yeryüzüne ilk konulan ibadet evi Mekke'de olan Kâbe'dir. " (Âli İmrân, 3/96).

Rivayete göre;

Hz Adem (A.S.) cennetten çıkartılmadan önce cennette sürekli tavaf yapıyordu. Cennetten çıkartıldıktan sonra etrafında tavaf yapabileceği bir şey yoktu ve tavaf yapamıyordu. Arşın etrafında sürekli tavaf halinde bulunan melekleri de görerek Rabbimize bu ibadete olan özlemini ve bu güzel amelden mahrum kalmak istemediğini bildirdiğinde Allah-ü Teala etrafında tavaf yapabileceği bir yapı yapmasını bildirdi. Ve böylelikle Kabe ilk kez inşa edilmiş oldu. ( Rivayet böyledir gerçeği Allah-ü alem)

Daha sonra defalarca yıkılmış-yapılmış. en son bu haline en yakın halini bildiğiniz gibi Hz. İbrahim ve Hz. İsmail inşa etmiş.

Kabe' yle ilgili bilmediğim, öğrenince çok hoşuma giden ve az bilindiğini düşündüğüm bir güzellikte Yemen duvarıyla ilgili. ( yemeni köşesi Kabenin hacerül esved taşının durduğu köşeden bir önceki köşesi ve yemen duvarı Kabe nin güneydoğu duvarı )

Hadise şöyle; Hz. İsmail Kabe nin inşasından sonra tavaf yaparken ve tamda yemen duvarı önünden geçerken dua eder; Ya Rabbi senin rızan için senin kulların Kabeyi tavaf ediyor. Keşke çok sıcak olmasada daha kolay tavaf edebilselerdi der. Ve duaların kabule en yakın olduğu bu yerde Hz. ismail in duası dua ettiği yer için kabul olur.

İşte Hz. İsmail in bu duası neticesinde Kabenin Yemani tarafında tıpkı klima serinliğinde bir hava müminleri serinletmektedir.

Gerçektende tavaf sırasında Kabe nin o bölgesinden geçerken etkili bir serinlik hissediyor insan. Bu hadiseyi bilmesem belki anlamlandıramaz ve belkide hiç anlamazdım.

Safa tepesi

Safa ve merve tepelerinin orjinal hali bu şekilde koruma altına alınarak bırakılmış. Aradaki yola ise (say yapılan alan) Hacılara kolaylık olması açısından mermer döşenmiş.

Sa’y" kelimesi; koşmak, hızlı yürümek anlamındarır. Hac ve umrede Kâbe’nin doğu tarafındaki Safa tepesinden başlayarak Safa ve Merve tepeleri arasındaki gidiş-gelişe denir.

Sa’yın aslı, Hz. Hacer’ in henüz kendisini emmekte olan oğlu Hz. İsmail için su ararken bu iki tepe arasında koşması hatırasına dayanmaktadır.

Allah-ü Teala Hz. İbrahim' in büyük itaatine ve Hz. Hacer'in büyük telimiyeti neticesinde Zemzem gibi mucize bir içeceği, o zaman henüz kundakta bir bebek olan Hz. İsmail' in topuğunu vurduğu yerden yeryüzüne çıkartmıştır.

(Zem zem o günki dilde dur dur demekmiş. Hz.İsmail’in ayaklarının önünde melek kanadıyla açılan öteler kaynaklı arktan fışkıran su, taştan doğan hayat kaynağı tatlı pınar, öyle gür akar ki; sevinç ve şükür çığlığı koparan bahtiyar anne “zem zem!” diye bağırır.)

Allah-ü Teala hepimize İbrahimi itaat, Haceri ve İsmaili teslimiyet ve tevekkül nasip etsin.

Geçmişte Zemzemi burada nice kez tadsamda, dualar ederek içsemde üzgünüm ama hiç birisi orada içtiğimin lezzetinde değilmiş. Ve şimdi yanımızda getirdiğimizi içiyorum enteresan bir biçimde yine o lezzeti bulamıyorum. Ve acaba sırrı orada içmek mi? demekten geri duramıyorum.

Gerçekten mucize içecek zemzem.....

İçtikçe içiyorsunuz. Susuzluğunuzu gideriyor, hatta açlığınızı dahi gideriyor. Buna rağmen ne şişkinlik hissediyorsunuz nede başka bir rahatsızlık. Size sadece şu örneği vereyim:

Sabah aç karna kaç bardak su içebilir siniz? Çok susamış olsanız dahi.

Zemzemde içtikçe içesi geliyor insanın, aç karnada olsa. Sizi bilmem ama ben aç karna çok su içince mide bulantısı hissederim ama zemzemde böyle bir şeyi hiç yaşamadım :)

Ve çok su içince insan abdestinide zor tutar, doğal olarak. Zemzem mideden aşağı inmez ve vücuddan sadece ter yoluyla atılırmış.

Dolayısı ile Rabbimin rahmetiyle bu sıcak topraklarda çok susamanıza ve susuzluğunuzu gidermenize rağmen abdest sizin için hiç problem olmuyor :)

Her yerden, her ülkeden, her dilden, her renkten milyonlarca insan tek bir amaçla bir araya geliyor....

Allah(c.c.) rızası !!

Öyle büyülü bir atmosfer ki bu, yaşamadan anlaşılamayan....
Öyle büyük bir çekim gücü ki bu, tarifi inanın imkansız.....
Öyle bir yer yer ki burası, orada yaşayan kuşlara bile imrenilen.....
Öyle bir yer ki burası asla geldiğin gibi dönemediğin....
Öyle bir his ki bu sana kulluğunu ve acziyetini tam olarak anlatan.....
Öyle bir görüntü ki bu sana Hz. Ademi ve hepimizin kardeşliğini anlatan, hatırlatan......

kürdanı hissetmek ! ? :S ! ? :O ! ! !

2010-04-21T09:46:00.000+03:00

Epeydir aklımda olan kürdanlarla oynanan bu oyunu A.Y. nin bu kadar seveceğini bilseydim hazırlamak için hiç vakit kaybetmezdim :)

Gerekli olan şeyler resimde gayet açık görünüyor...

Kapağında delikler açılmış bir kavanoz ve sivri kısımları kesilmiş bir miktar kürdan.

İşte hepsi bu.

Birer birer attıktan sonra ....

Acaba ikişer üçer atabilir miyim denemeleri.

Sadece kürdanı nasıl kavanoza dolduracağımızı gösterip O na bıraktım ve sessice O nu görüntüledim.

Hepsi kavanoza dolmuş kürdanların çıkardığı sesi dinledi.

Sonra da ters çevirip sallayınca deliklerden kürdanların döküldüğünü fark etti.
Dökülen kürdanları -nerden aklına geldiyse- hissetmek istedi ! ! ! ?

Bundan sonrasında sizi yorumsuz görüntülerle baş başa bırakıyorum......

Kürdanlardan sıkılıp parmaklarıyla oynadığımız kuş yakalam oyunu aklına geldi.

Avcunun ortasını gösterip;

Burada bir havuuuuz,

Ortasında bir kuş,

bu tutmuş,

bu yolmuş,

bu pişirmiş,

bu yemiş,

bu da hani bana hani bana demiiiiiş.

şeklinde olan ve bilmeyen hemen hemen pek kimsenin olmadığını düşündüğüm oyunu kendince oynadı.

hafta sonu ne demek ?

2010-04-12T10:22:00.004+03:00

Uzun süredir görüşemeyen iki dostun
bir araya gemesi demek.

Mis kokulu bir kek,
Muhabbet dolu bir kahvaltı demek.

Uzayıp giden bir muhabbetle,
Kalkmak bilmeyen bir kahvaltı sofrası demek.

Ilık bir bahar sabahını,
rengarenk boyalarla boyamak demek.

Henüz ikinci baharını yaşayan bir tazenin,
renkleri keşfedişini seyretmek demek.

Bahçede hamak kurmak demek.
Kurulu hamağa binmek demek.

Salıncakta sallayan olmaktan,
Sallanan olmaya terfi etmek demek.

Boyuna bakmayan bir küçük adamın,
boyundan büyük salıncağı ciddiyetle sallaması demek.

Sallayan olmaktan duyduğu mutluluğu,
mutlulukla seyretmek demek.

Baharla uyanan ördekleri seyretmek,
Seyrederken kahvaltını onlarla paylaşmak,
Paylaşmayı öğretmeye çalışmak demek.

Sevdiklerinler beraber olmak demek,
herşeyi sevmek demek.

Sevmek için bakmak,
sevmek için seyretmek demek.

Yaradana elfü elfi hamd ü senalar etmek demek .............

Hayatında ki ilk SON !!! ve yeni bir başlangıç....

2010-04-06T15:13:00.006+03:00

21 MART 2010 PAZAR

21 Mart 2010 Pazar
22 aylık olmana 1 gün kala

Öyle bir tarih ki bu;

rahatlama dönemi sandığım ama hiçte öyle olmayan,

büyüdüğünü anlayıp mutlu olacağımızı sandığım fakat içimde garip bir hüzün bırakan,

özgürleşeceğimizi sanıp mutlu olacağımı sandığım fakat bağımlı olmayı bu kadar sevdiğimi ve benimsediğimi bilemediğim,

benim gibi kısıtlanmaya gelemeyen birine göre olmadığını düşündüğüm fakat şimdi tamda bana göre olduğunu anladığım

bir dönemin son günü.

Bakıyorum sana.........

ne çok büyüdün,

ne çabuk büyüdün,

ne zaman büyüdün ?

Aslında 2 yaşına kadar seninle bu güzelliği yaşamak istemiştim ama kısmetten ötesi yok. Sabahında sonunu benim bilebilmediğim bir güne uyanmışız. Öğlen uykusuna uyumak istediğinde yaraya sarılmış yarabandıyla şok oldun desem yanlış söylemiş sayılmam. Ben bile şaşırdım aslında. Bunu bazıları taktik olarak uygulasa da bizimkisi gerçek oldu.

Şu bir gerçek ki;

işe yarayan bir yöntem olmasının yanı sıra, bebeğinizin daha 2 yaşına bile girmemiş göz bebeğinizin sizin için üzülmesiyle içinizin acıdığı, içinizden birşeylerin aktığı başka bir an daha var mıdır bilemiyorum.

Ve bu durum öyle bir oturuyor ki insanın içine tarifsiz.

Sadece siz ona kıyamadığınızı sanarken bakıyorsunuz ki O da size kıyamıyor.

Hem de öyle bir kıyamama ki,

O nu geceleri mis gibi uykusundan uyandıran bir tiryakiliğe rağmen sizden gık deyipte birşey isteyemiyor.

ilk tepki: anne uufff olmuş deyip boynunu büküyor. Sık sık görmek istiyor. Sanki inanmak ve kabullenmek istemediği bu duruma ikna olmaya çalışıyor gibi.

ilk gece: uyandı ama hiç birşey istemeden anne uf olmuş diyip kucağımda uyudu :( Ben kıyamayıp biberonla üt getirdim. Hepsini içti.

ertesi gün: gün boyu zaten iş yerinde idim. akşam yine sık sık uuff olmuş diye kendini telkin ve ikna etti :(

ertesi akşam: tıpkı ilk gece gibiydi. yine süt verdim.

üçüncü gün: aynı şekilde, fakat ben çok kötüyüm. Hani çok ağlayacaktı. Tamam ağlamasın ama böyleside insana acayip zor gelen bir durummuş. Kendimi mücadeleye hazırlamışım bu merhamet dolu kabullenniş beni resmen bitirdi. içim acıyor.

üçüncü gece: yine 3 dolaylarında uyandı. Bu sefere gece biberoa alışmasını istemediğim için kucağımda uyuttum. "anne süt getir, ane süt getir, süt" diye tekrarladı :(

Dördüncü gün: Gündüzleri neyse ki işe olduğum için gündüz bu duruma alışık. Kendi kabullenmiş görünüyor fakat olduk olmadık kişilere anne uf olmuş diye anlatmaya ve olmadık yerlerde bakmaya kalkıyor :)

Dördüncü gece: hiç uyanmadı. Elhamdülillah. Bu durum son iki yıldır bir ilk. İçimdeki hüzne rağmen :D

Sonraki gecelerde yine saat üç gibi kalkıp "süt getir" diyor. İki üç kez bir çay bardağı getirip bardakla içirdim.

Artık gerçekten bağımsız ve ayrı bir bireysin. Şimdi daha çocuksun. Çok şükür.

Bu kadar kolay olacağını ve senden çok benim etkileneceğimi bilemezdim.

Ve ben seni beslerken şimdi sende başkalarını besler oldun!!!!

Resme göre beslediğin sadece iki üç tavşan olsa da,

sevgimizle seni beslememizi tembihlemişken sevginle biz beslenir olduk.

Canım oğlum inşallah yaşamın boyunca etrafını sevginle hep besle.

Ve inşallah seni ömrüm yettikçe hep besleyeyim sevgimle.

esir olmak bu olsa gerek!

2010-04-01T09:59:00.003+03:00

ah bu sahne ne kadar da tanıdık.........

hatta o beşiğe nasıl sığabildiğimizi ve dahi Öz.ün orada hafiften horlayarak nasıl uyuyabildiğine şaşırıp kalıyorum.

Bence burada ki babanın da yapması gereken bizdeki babanın yaptığı gibi şartlara teslim olup, kendini ortama uydurarak keyfini sürmekti :)

son kuşakla ilk kuşak.....

2010-02-26T16:31:00.000+02:00

Son kuşak ve ilk kuşak.

ve 76 yıllık fark.....
Aynı oyun içinde...

....tıpkı aynı dünya içinde olduğu gibi.

Ama 76 yıllık fark oyunun parçalarını birleştirmesini zor kılıyor.

Tıpkı değişen dünyaya adapte olmasını zorlaştırdığı gibi.

İşte bu noktada aynı duyguları paylaşıyorlar sanırım, yeni geldiği dünyaya adapte olmaya çalışan A.Y. ile.

İlk kuşak aktörümüz Öz.ümün dedesi

A.Y. nin Davut dedesi.

Bir elinde lego kutusu içine yanlışlıkla girmiş aqua doodlenin üçgen stampası ve diğer elinde legonun parçası olan çatıyı bağdaştırmaya çalışıyor.

76 yıllık farka rağmen aynı bakış açısı.

Galiba bu yüzden çocuklar dedeler ve nenelerle çok iyi, bizden iyi anlaşıyor :)

P.S. : fotolar kötü! ama anın yakalanması için hiç yoktan iyi ;)

pantAlon giymek üzerine......

2010-02-24T15:22:00.005+02:00

Geçen kurban bayramından kalma bir dizi fotoğraf.....

18 aylık bir insanın ilk ~~pantolon~~ pantalon giyme denemesi......

(doğrusu pantolon mu? pantalon mu? TDK ya bakmalı ama şimdilik elim pantolona gitti :P yanlışsa siz düzeltin ;) )
Düzetme anneyazardan geldi. Doğrusu PANTALONmuş efendim. Varsa ben cahil gibi bilmeyeniniz öğrenmiş olsun :P Teşekkür ederm :)

Videosu olsaydı da ıhlamaları, ahlamaları duyurabilseydim.....

gayretini yeterince anlatabilseydim.

Ters düz kavramı yok ki gözünde, gönlünde, özünde....

hepsi bir.

Ters - mers iki bacağıda denk getirdi ya....

ama ayağa kalkmak !!!

İşte bu henüz bu kadar kolay değil....

sıra onada gelir inşallah :)

Bu küçük insan her geçen gün bilinçsizce saniyeler içinde bana yaptırılan ve fakat kendim yaptım sandığım birçok şeyin aslına ne kadar önemli ve aslında ne kadar zor olduğunu/olabileceğini tekrar be tekrar gösteriyor.

düşünüyorum.....................

soğan soyucu mutfak robotu !!!

2010-02-19T10:14:00.004+02:00

İlk tecrübemiz marketten yeni gelen patetes soğan poşetlerinin henüz yerlerine yerleşmeden A.Y. nin eline geçmesiyle gerçekleşti.

Bildiğimiz soğanın, daha doğrusu soğan kabuklarının bu kadar ilgisini çekeceğini hiç düşünemezdim.

Sonuç, ilk tecrübe için gayet iyi.

3 tane tamamen soyulmuş soğan !!!

İlk deneyimden sonra soğanlar A.Y. nin hep ilgisini çekti.

Nice kez diğer odalardan soğan kabuğu topladık :)

Son çalışmamız geçen hafta oldu.

A.Y. erzak dolabının kapağının açıldığını görünce, önüne çöreklendi.

Fakat bu defa ki soğanlar makineyi biraz zorladı :PPP

Genede sonuç tavsiye edebileceğim kadar iyi :P

Bilirsiniz mutfak robotları iyidir, güzeldir ama ortalığı biraz dağıtırlar ve parçalarını temizlemek zaman alabilir ;)

terlik giymeyi ne zaman öğrendiniz?

2010-02-17T14:21:00.008+02:00

bizim için terlik giymek ne de kolay oysa ki !!!

Bu fotoğrafları yaklaşık bir ay oldum aslında çekeli. Saçlarını henüz kesilmemiş. Ancak aklıma geldi.

e yarı bacak boyunda olunca terliğin büyüklüğü....

Genede başarılı buldum ben açıkçası :P

mesele ayağı yerden kaldırmamakta!

yeğenimin bizi ziyarete geldiği zamanlardan kalma bir terlik var evde. Onun numarası A.Y.nin ayaklarına daha uygun aslında (A.Y. 22 giyiyor o terlikler 25-26 filan) ama ne hikmetse onunla bu kadarda yürüyemiyor !!!

Her ne kadar saldıraya geçmeye hazır askerlere benzetsemde ben bu hayvancıkları, konser dinlemeye gelmiş onlar :P

Sanatçımız ağır top henüz hazırlanıp sahneye çıkamamış :PPP

krem sürmek/sürdürmek isteyen !?!???

2010-02-16T11:54:00.007+02:00

Boyama kalemi tutan eline hakim olamayan A.Y. ca a nım aqua doodleyide böyle benzetti :)

Su dolu kalemi bu resimdeki gibi mavi renk çıkartıyor. Kalemde bildiğimiz keçeli kalem(yazı tahtaları için olan) mantığında çalışıyor. Tek ve en büyük fark mürekkep yerine su konulması. Su ile ıslanan kumaş turnusol kağıdı gibi renk değiştirince (mavi oluyor) sanki yazılmış gibi oluyor ve su buharlaşınca hepsi kendliğinden silinmiş oluyor.

Çok güzel bir alet, kim tasarlamışsa bravo. Çocuklar ıslak elleriilede şekil yapabilirler.

Gel gör ki benim yumolu yumom haklı olarak bu su dolu kalemle pastel boyayı (boyama kalemini) henüz tam ayırt edemediğinden,
annesi akıllıda yerden sulu kalemin muşambasını kaldırmadığından,
küçük picasso sanat çalışmalarının devamını aqua doodle üzerinde yapmış oldu.

Defneciğin annesi Yeliz kulakların çınlasın !!! Bak gör bizim ki ne hallerde :)))

Ama suçu bu sefer A.Y. ile paylaşıyorum :P

Haklı çocuk ne bilsin. o da kalem o da !

Neyse efendim gelelim bir diğer vukaatımıza!

zaman: 15.01.2010 pazartesi

yer : ben mutfakta A.Y. içerşerde bir yerde

A.Y. mutfağa telaşla yanıma geldi. Eller iki yana açılmış sanki dua eder gibi ellerini gösterip, "pis oldu, pis oldu" diyordu.

Ellerine bakıp "eyvah" dedim, neye buladığını anlamadan.

Temizlik maddelerinin olduğu dolabı kilitli tutuyoruz ve banyonun kapısıyla ışığınıda kapalı. Bu yüzden çok korkmadım ama ne olduğunu da anlayamadım.

"Nerden oldu annecim? " dedim.

Koştu gösterdi.

budan......

P.S. : merak etmeyin bu sefer etrafta başka yerlere bulaştırmamış. Yapışkan krem O nu şaşırtınca doğru yanıma koşmuş.

neyse ki :)

P.S. 2: Elindeki kremleri ben ve olay anının tam üzerine işten dönen Öz. paylaştık :) Hatta babasına bizzat A.Y. sürdü.

P.S. 3 : Boyu parmak uçlarına kalkarakta olsa tuvalet masasına yetiyor ve ordan aşırma yapabiliyor.

Şmdiye kadar biz parfüm sıkarken O da istediğinde burnuna uzatıp "kokla" diyerek şişesinden koklatıyorduk. O zamandan beri parfümün adı kokan oldu. Aklına geldikçe kokan ver kokan ver diye tuturuyordu. Bu günlerde bunların adı parfüm diyordum. Pafüm diye tekrarlıyordu.

Bu krem vakaasından sonra o kokanları kendi alabilmesi an meselesi !

Demek ki O almadan bizim kaldırmamız gerek.

BÖYLE BİR VAHŞETİ İZLEMEK VE ÇOCUĞUNUZA İZLETMEK İSTEDİĞİNİZDEN EMİN MİSİNİZ?

2010-02-12T11:42:00.007+02:00

Yunuslar intihar edebilirler mi? Sirk hayvanlarına yapılan işkenceden haberdar mısınız?

Sirk ve gösteri merkezlerindeki hayvanları izlerken göremeyeceğiniz tek şey, doğalarındankoparılmış ve yaşamları boyunca hapsedilmiş hayvanların yıllardır çektiği acı ve ızdıraplardır.

Pek çoğunuz Flipper hikayesini bilir ama hikayenin gerçek sonunu bilmez.

Flipper, bu sevimli yunus, film çekimlerinde intihar etti. Yunuslar intihar edebilirler mi diye düşünebilirsiniz. İnsan yapısının aksine yunuslar nefes alıp verebilmelerini kontrol edebiliyorlar yani istemli nefes alıp veriyorlar. Yunuslar yakalandıklarında ve doğal ortamlarından koparıldıklarında istemli olarak nefes almaya son vererek intihar edebiliyor. Flipper adlı filimin çekimlerinde kullanılan beş yunustan biri eğitmeni Ric O’Barry’nin kollarında intihar etti.

Yalnızca Türkiye bile gösteri merkezlerinde yapılan yunus ticaretinden elde edilen gelir 30-35 milyon dolardır. Türkiye’de biri Bursa Korupark’ta olmak üzere toplam 12 yunus gösteri havuzu var ve bu havuzlarda 50 civarında yunus çalışıyor. Üstelik yunus ticaretinin ülkemizde bir standardı yok. Bu ticaret tepkiler nedeni ile Avrupa ülkelerinde yasaklanmaya başladı. Oysa Türkiye, Rusya, Ukrayna, Mısır gibi ülkelerde yeni yeni canlanan ve çok talep gören bir ticaret alanıdır. Buna bağlı olarak her geçen gün yeni gösteri havuzları açılıyor.

Yunuslar bizlerin dünyasına ait değiller. Onları doğal ortamlarından koparan bizler, bu zeki ve sosyal hayvanların bedenlerinde ve zihinlerinde travmalar yaratıyoruz.

Yunus terapi merkezleri kurarak onlardan medet umuyoruz. Hayatlarını alt üst ettiğimiz ve travmalarla yüklediğimiz yunusların terapi sağlayacağını düşünmek bile trajikomik bir durumdur.

Sirk dünyasında ise durum içler acısı. Sirkler 1 ya da 2 saat boyunca izleyenlerin ağzını açık bırakır. Çocuklar için en eğlencelisi tartışmasız vahşi hayvanlarla yapılan şovlardır; tek ayağı üzerinde duran filler, alev çemberinden atlayan kaplanlar...

Sirklerin parlak perdelerinin arkasına geçtiğinizde "eğlendirmeye mahkum" hayvanların çaresizliğini görürsünüz.

Kırbaç, dar tasma, ağızlık, elektrik şoku, çelik kancalı sopa ve diğer acı veren aletler, sirklerde filler ve diğer hayvanlar için kullanılan acı verici materyaller arasındadır.

Aldığınız her bilet tüm sirk hayvanlarının ömürlerini zincirli kafesler arasında adeta cezaevi ortamında geçirmesine neden olmaktadır.

Sizler belki o gülümsüyormuş gibi görünen hayvanların gösteri dünyasındaki hayatlarından memnun olduklarını düşünebilirsiniz.

Çocuklarınız, gerçekleri bilmeden sirk hayvanlarını izliyor ve gülüyor. Çocuklarınıza gerçekleri anlattığınızda sirklerden nefret edeceklerdir.

Sirklerde, yunus terapi ve gösteri merkezlerinde alacağınız her bilet, gösterilerde kullanılan hayvanların acılarına ve yeni hayvanların yok edici bir süreç içine çekilmesine neden olacaktır.

Siz değerli anne ve babalar! Hayatlarını alt üst ettiğimiz travmalar yarattığımız bu canlılardan; çocuğunuza nasıl bir tedavi ve iyileşme sağlayacağını düşünerek onları bu sürece dahil ediyorsunuz. Yunus gösteri merkezleri birer endüstri haline dönüşmüştür. DOĞADER olarak sizleri, bu anlamsız ve tedavi etkisi olmayan süreçten çocuklarınızı uzak tutmaya davet ediyoruz.

DOĞADER

Doğayı ve Çevreyi Koruma Derneği

Yazıyı Olmadık İşler Peşinde'nin blogundan aldım. O da Kedili Cadı' nın bloğundan almış.

İkisine de teşekkür ediyor sevgilerimi gönderiyorum.

Ve elbette Doğader e de.......

Konuyla alakalı söyleyecek bir şey bulamıyorum aslında.

Sadece anlayamdığım en zeki canlı olarak geçinen insan oğlunun, hayvanların kendi irade ve yetenekleri dışında birşeyler yapmasından(yaptırılmasından) ne anlıyor ve daha da beteri ne zevk alıyor olduğu!!!!!

Ve en beteride çocukları küçücük yaşlarında böyle (biliçsizcede olsa) sadistçe işlere dahil etmesi.

(böyle konunun hatırlatılmasını öyle sevindim ve hayvancıklar için öyle üzüldüm ki yorumumu burada da yayınlamak istedim.)

Bu konuda sirkde doğmuş çocuklar ve belkide kaçırılarak (daha çok eskiden olabilir) getirilen çocuklarında durumları bu hayvanlardan farklı değil, hatta daha da beter.

Bu konuyla ilgili küçükken (ilkokul 4 lerde filan) bir film izlemiştim. Yabancı bir diziydi yanılmıyorsam. Hatta yayın saati anneciğimin işten çıkış hemen hemen yemek saatimizdi. Genelde yemek yerken izlerdik. Sirkten kaçmaya çalışşan bir çocukla fili anlatıyordu yanılmıyorsam. Çok etkilenmiştim. Şimdi tekrar zihnimde canlandı.

Fotoğraf kaynağı ve bu konuyla ilgili yapılmış bir haberde burada. ilgilenenler için.

yine olsa yine yaparım :P

2010-02-10T11:22:00.010+02:00

En sevdiği oyuncak! kalem, boyama kalemi, lekeleme kalemi, defter.

Lekeleme kalemini o bize öğetti!

Hep biz O na öğretecek değiliz ya :) (aslında bu öğretme-öğrenme mevzusunu ayrıca girerim. Çünkü kimin kime ne öğrettiğini epeyce tarttışabilirim. konu konuyu açıyor. Bunu ayrı bir başlıkta açayım))

Nerden çıkarttı bu lafı bilmem. Acaba biz "oraya yazma-boyama leke olur" mu dedik?
Bilemiyorum.

Ama A.Y. bir gün bizden lekeleme kalemi !!! diye birşey istedi. Aynen ağzından çıkan kelimeler:
lekeleme kalemi ver, lekeleme kalemi ver !?!!???

Boyama kalemi diye bir olgu var kafasında ve bizden sık sık boyama kalemi istiyor.
Bu nerden çıktı?

Lekeleme kalemi de ne ola ki dedik.
Bir ihtimal tükenmez kalemi kast ediyor diye düşünüyoruz.

Bir gün geldi pastelle tanıştı yavrucak. yumuşacık dokusu nasıl hoşuna gitti. Hemencecik boyaması. Nede olsa şimdiye kadar sadece epeyce sert olan ve bastırarark boyayabildiği novacolorı ve yine novacolorun epey kalını olan bu boya takımını tanımıştı.

Ve o gün ilk defa zigzag yaptı kağıda renk renk. Düz bişey çizip bize -yılan tıııssss deyişide ayrıca şaşkınlık vericiydi. (yukarıdaki resimde ki yeşille çizimiş şey )

Şu kadarı aşikar ki;

ÇOK HIZLI BÜYÜYÜP, ÇOK HIZLI ÖĞRENİYORLAR.

öyleki neyi nerden öğrendiğini takip edemiyorum.

İşte yumolu A.Y. ye annesi bu aşkla bi koşu gider ve faberin 8 li pastel boyalarını alır. Yanında da 2 boyama kitabı ve bir rsim defteri.

Yumolu bu işe elbette çoooook sevinir.
Akşam A.Y. yi en zaptu rabt altında tutabildiği yer olan mama sandalyesinde anne - oğul faliyete başlarlar. (O dakikalarda Baba gündüzki fuarın ardından iş arkadaşları ile yemektedir.)

Boyama kitapları az gelir. Mama sandelyesinin tepsisi daha cazip gelir.

Boyaları sıkı sıkı tutan sıcacık ellerde nasibini alır.

Boyalarla oyalanarak yedirilen yemeğin ardından anne boyaları toplayıp(hepsini topladığını sanıp! ) yemek masasını toplamaktadır ki;
birazdan Yumolusunun avuçlarının ne kadar büyüdüğünü öğrenecektir.

A.Y. İçeriden seslenir;
-anneee geeeel, anneee çabuk geeel, anneeee çabuk geeeel.
anne "efendim oğlum" diyerek içeri girer ve küçük parmakların işaret ettiği yere bakar, bakar. Güler, güler....
makineyi bulur. fotosunu çeker. tam odadan çıkacaktır kiiiiiiiiiiiiiiiiii

üzerinde desen çalışması yapılmış koltukları fark eder.
Yüzündeki gülümseme beynindeki gülümseME sinyaline kalb olurken şaşkınlığı gördükleri ile gittikçe artar.

Hangi arada? neyle? derken ;
işte o minik sandığı avuçlara kendisinin farketmeyeceği şekilde bir boyanın rahatlıkla sığıdını anlar! Hepsini topladığını sandığı boyalardan laciver renkli olanı yumolu yununun elinde gitmiştir.

Ama artık çok geçtir. Heryer az çok nasibini almıştır.

Derken içerden lego kutusunun içine eline elini sokup nasıl boyadığını heyecanla annesine göstermek isteyen A.Y. yine annesine seslenir;

-anneeee çabuk geeeeel ! anne geel. çobuk gel. (anne aceleci baba aceleci olunca A.Y.ninde ister istemez ilk öğrendiği ve en çok kullandığı kelimelerden biri çabuk kelimesi oldu :D her şeyi çabuk yapmamızı emrediyor! )

Olay mahalline varan anne diğer odadaki şoku atlatamamışken A.Y. nin lego kutusuna bakarken duvardaki sanat eseriyle ikinci şoka girer.

(Bir şokta geçen hafta koltuklar ve halıyıda silerek evi temizleyen Nuray ablamızın geçireceğini düşünerek ilk temizleme çalışmamı koltuklar üzerinde sabunlu bezle yaptım. Keyfim gelirse bir ara evdeki kosla leke çıkarıcı denemeyi düşünüyorum.)

SONUÇ : Bu boyaların bu derece yağlı olduğunu anlamam için bunun olmasımı gerekiyordu!!!!

Gece iki sevgili evin heryerinde ki bu sanat eserlerine baktıkça minik picassolarını hatırlar ve bu günlere geldiklerine inanamayarak gülerler.

Çocukla hayat bu olsa gerek :D

P.S. : temizlik için tavsiye alınır.

öncesi ve sonrası.

2010-02-08T13:15:00.006+02:00

Geçen hafta pazar sabahı bu halde çıktık evden.

Akşam dönüşte eşimin berberine de uğrama niyetiyle.

Son kez çekeyim yumolu yumomun bu saçlarını istedim.

Sonra tekrar uzar, uzatırız elbette ama bu yaşında ki hali gibi olmaz.

GÜzel bir gün geçirdik.
A.Y. mutlu , biz mutlu.
Pastel boyayı ilk defa eline aldı.
Çok sevdi. (bu sevgiyle alakalı bu hafta sonuna ait olanları ayrıca yazacağım ! )

Güzel bir etkinliğe dahil oldu ilk defa.

Palyaço gördü hayatında ilk defa.

Dönnüşte ikinci kere gittik berbere.
İlkinde ne olduğunu anlamadığı için pek ağlamamıştı amaaaa
bu sefer ne siz sorun ne ben söyleyeyim.

İşte berberden çıkmış son halimiz.

-beber amca kut yaptı. Amot yunun koktu. aladı.

Boyalar mı?

Bir sonraki yazıda okursunuz :)

bize yetecek ka(da)r.

2010-02-04T16:08:00.003+02:00

İşte kar erimeden yakaladıklarımız :)

Kaldırımın kenarında kalmış bir kar tepeciğinde......

Ve çalılıklarda kalmış karlarda bize yeten! mutluluk.

Yine yeni yeniden ve iyi ki !

2010-02-03T09:53:00.008+02:00

Geçen hafta kar yağdığında analı - oğullu - babalı yani evcek hastaydık.
Kar bizi daha da felç etmişti.
Ailece karcı kışcı (yani karı seven) olmamıza rağmen bırakın oynamayı, keyfini çıkartmayı hiç sevinememiştik yağmasına.
(resimde minik ayakların ilk ve son giydikleri yan yana)

Hatta kuzum A.Y. yi doğru dürüst tanıştıramamıştık.

Hasta olacağını bilmeden aldığımız kar botlarını evde giyindirip hevesimizi almaya çalışmıştık.....

Küçük adam A.Y. camdan seyretmekle kalmıştı karı.

Kardan adamı öğrenmişti ama.

Cam kenarlarından toplanan bir avuç karla kardan adam yapmıştık. e O nun boyutlarına göre fena da sayılmazdı bu bir avuç kardan yapılan kardan adam :)

-Kadan adam yap!

-Kadan adam eridi bitti!

-Kadan adam bitti gitti!

cümleleri dilinde kalmıştı küçük adamın.

8956 kere dinledik bu cümleleri. Hatta daha dayanamayıp beyaz oyun hamurundan defalarca yapıp bozduk kardan adamı.

Ama dün kar bizi sevindirmek için yine geldi !

:DDDD

Eve giderken kapının önünden yine bir avuç kar götürdüm eve.

Aman yarabbim ne kadar sevindi !!!

Keşke önrümümüzün ilerleyen yıllarında da bu kadarcık şeyle bile bu kadar çok sevinebilsek, sevinci büyük ve uzaklarda olan şeylerde aramasak.

Yumolu yumoşum, inşallah ömrün böyle içten mutluklarla dolu olur ve yanıbaşındaki basit görünen (basit değiller asla) güzellikler seni hep bu denli mutlu eder.

Ve elbette, ve malesef bu kardan adamda eridi bitti gitti.......

:(
:)

İşte bunlarda benim kardan karelerim.
Sevgili Ceyda ve bu işle uğraşanların ki kadar olmasa da bize hatıra kalacak karar kafi olan fotoğraflarım :PPP

Bu sabah A.Y. hayatında ilk kez karda yürüdü !

çok şaşırdı.

çok sevdi.

çok mutlu oldu.

çok zor ayrıldı.

elinde iki kocaman kar topuyla (O nun gözünde onlar kardan adam! ) bakıcısına zor teslim edip, işe yetiştim.

;)

Malesef akşam makinayı şarj etmeyi unuttuğum (aslında unutmadım, üşendiğim ve savsakladığım!!! ) için; sabah ki en güzel "A.Y. karda" anlarını çekemedim. Öz. cebiyle çekti bir iki.

Eğer akşama karlar eriyip bitmezse bi 10 dakika daha oynarız.

Ne güzel ............

çantam(ız) da neler var?

2010-01-28T15:47:00.000+02:00

Sevgili Ebru hafta başında sormuştu çantamda neler olduğunu.

Hasta e.t. ancak iyileşip (hatta tam iyileşemeden) işe döndü.

Ve ancak fırsat buldu çantasını dökmeye :)

Gece tamda yatarken aklıma geldi yatağa döktüm çantamda ne varsa ...

1- cep tel.

2- cüzdan

3-kalemlik

4- ajandam

5- dijital tesbih

6- kağıt mendil

7- antibakteriyel mendil

8- unutulmuş market fişi

9- iş yeri kimliğim

10- ayrılamadığım bepanten krem

11- diş fırçası ve macunum

12- seyyar belleğim

13- ne zaman aldıysam mabel sakız

14- Antalya seyahetinden unutulmuş bilet zarfı

15- reçete ve ilaçlarım

16- ayrılamadığım renin mide ilacı

17- bozuk para cüzdanım

ve işte bu da A.Y. ile birlikte çıkarken ki çantam(ız)
bu görünenlere ilave içine cüzdan,telefon gibi birkaç olmazsa olmaz giriyor.

1- yedek kıyafet
2- yedek çorap
3- ıslak mendil
4- alt açma zımbırtısı
5- bezler
6- pişik önlemesi için bepanten pomat (dikkatinizi çekerim benimki krem A.Y.nin ki pomat. Deli gibi bepanten tüketiyoruz. her çekmecede var nerdeyse. Ve eczaneye her gidişimde 3er 5er alıyorum. Bence Bayerin bize hediye paketi göndermesi gerek. )
7- kağıt mendil
8- A.Y. nin oyuncakları
9- A.Y. ye balon
10- A.Y. nin minik kitaplarından biri
11- Ter vs. durumları için mendil

Şimdiiiii hadi bakalım

Şirinanne
Pınar
zssm
Koyubeyaz

top sizde
dökün çantaları ;)
.
.

bir maili kalıcılaştırmak için......canım oğluma.

2010-01-25T12:09:00.002+02:00

Bu bir e-mail di aslında.
Çocukları yaşdaş bir grup arkadaş arasında yazılmış.
Benim neden şimdi çalışıyor olduğumu anlatan.
Bu satırları büyüyünce oğlumunda okumasını istedim.
Beni daha iyi anlasın diye, vicdanım biraz daha rahatlasın diye, vicdanını rahatlatmak isteyen annelere bir sebep olsun diye.......

" Bu konu öyle bir konu ki hangisini yapsan aklın diğerinde kalır. Acaba ? keşke ? diye sorular beynini kemirir.

Benim anneciğim çalışan bir anneydi.
Küçükken ben hep annem evde olsun isterdim.

Bilincim yerinde olduğu zamanlardan itibaren annemin hep evde olmasını istedim.
2 sene kreşe, 1 sene anaokuluna gidip 5,5 yaşında okula başladım. İlk 2,5 senemde de biraz amcamın kızı, birazda komşumuz bakmış.
Annem ben kaç aylıkken işe başladı bilmiyorum.
Zaten hatırlamadığım bu kısımlardan çok hatırladığım okul zamanlarım benim en çok evde olmasını istediğim ve Onu özlediğim zamanlar :(

Ben aslında çok şükür çok şanslı bir insanın. Kreşi hatırlıyorum. Ve kreşde geçirdiğim zamanlarımı hep çok güzel hatırlıyorum. Kreşi evim gibi sandığımdanmıdır nedir;
şimdi burnuma hala kreşin, kreş yemekhanesinin kokusu gelir ara ara....

Liseden mezun olduğum zamana kadar her öğretmenler gününde, her anneler gününde gittim kreşe, kutlamaya.

Teyzemler öğretmendi, anneme hep sen neden öğretmen olmadın derdim. Çünkü onların tatili boldu ve bizimle aynı zamanlardaydı. Çocuklarıyla beraber eve gelirlerdi.

Yazın sokakta oynardık. İkindi vakti balkonlardan çay karıştırma sesleri gelirdi. Bu sesi duymakdan nefret ederdim. Çünkü en sevdiğim öğün kahvaltıydı ve bende ikindi kahvaltısı yapmak isterdim. Ama kiminle? ve nasıl?

:(

Öğleden sonra 5,5 hep çok önemli bir saat oldu hayatımda.
Annemlerin çıkış saati. Sokakta beklemeye başlardım annemin gelişini.
Sokağın başında gördüm mü O nu, hemen koşar mis kokusunu içime çeker, eve kadar O na sarılarak gelirdim.

Mutlulukla, annesi evde olanlara karşı gururla......
O nun hislerini sormayı hiç akıl edemedim o yaşlarda.

Peki tüm bunlardan sonra kızgınmıyım O na, sitem ediyormuyum.
Asla !!!
O tüm annelerin yaptığı gibi bizim için en doğru olduğuna inandığı şeyi yaptı

Birçoklarından duyuyorum bebekken yanında olayım o okula gidince işe başlarım
ya da
anne işini bırakmışsa çocuklar okula gidince evde kalakalıyor, sıkılıyor, yapacak birşey kalmıyor boşluğa düşüyor v.s. v.s.
evet bu bir anlamda doğru olabilir. Çocuklarımızla şu an geçirdiğimiz yoğunluğu düşünürsek, evde onlarsız kaldığımız zaman boşlukta hissedebiliriz, yapacak bişey bulamayabiliriz.

Ama öylede olsa ben kendi yaşadıklarımdan, hislerimden ve beklentilerimden;
okul zamanı annemin evde olmasını daha çok isterdim.

Bana kapıyı açmasını,
Kapı açılınca sıcacık, sesli ve mis gibi kek kokulu, çay kokulu bir eve ve hatta ve hatta sigara kokulu (annemde malesef sigara kullnıyordu) bir eve girmeyi,
Günümün nasıl geçtiğini soran biri olmasını (tıpkı şimdiki gibi o zamanlarda konuşmayı çok severdim :P )
Ödevlerimi annemle birlikte yapmayı.
( ihtiyaç duyunca elbette yine annemle yapardık, ama mutfakta !!! Mutfak masasında !!! Çünkü O işten gelmiş olurdu ve bir yandan yemek yapar bir yandan da benim ödevlerimi kontrol eder, yardım ederdi.)

Benim annem, ben liseye giderken emekli oldu. Ama o emeklilik hayatında benim okul dönüşü çaldığım kapıyı sadece 4-5 ay açabildi malesef.

Ömrü vefa etmedi çünkü :((((((
tam da yenice kavuşmuşken ............

Kısacası Allah izin ve imkan verirse şimdidense, çocuğum okula başladığında çalışmamayı daha çok istiyorum ve o günleri görürsek işi o zaman bırakmayı düşünüyorum.

Asıl anlatmaya çalıştığım annesi çalışan bir çocuk olarak ne zaman anneme daha çok ihtiyaç duyduğum.

Elbette onlara vereceğimiz sevgi maddiyattan daha önemli
Ama dünyanın binbir hali var ve herşey insanlar için..
Şu anda çalıştığımız için -çok şükür ki bu bilinçle- hiç birimizin çocuğu annesinin kendisini sevmediğini yada az sevdiğini söyleyemez.

Emekli olana kadar çalışsak bile.

Fakat Allah vermesin bu dünyada onları erkenden yalnız bırakmak zorunda kalırsak olabildiğince maddi anlamda birilerine bağımlı kalmasınlar demeye çaılşıyorum.

Bu noktada tevekkül eksikliği varsa Allah artırsın, ben sadece devemi sağlam kazığa bağlamaya çalışıyorum.

Yaşadığım için, bu yazdığım bütün özlemlerime rağmen ve annemden bu kadar erken ayrılmama rağmen iyi ki çalışmış diyorum.

Yoksa hayat benim için hiç kolay olmazdı."

Canım oğlum,
gün gelirde "annecim neden bana kendin bakmadın? neden çalıştın? " dersen;
Bu satırlar sana cevabım olsun.

Emin olmanı istediğim tek bir şey var ki;

Seni, kime olursa olsun, bir başkasına bırakarak iş gelmek bana senden kat be kat daha zor geliyor.
İçim acıyor.
Aklım kalıyor.
Mutluluğum eksik oluyor.
.
.
.
Foto: A.Y. henüz yaklaşık 7 aylıkken.

Ayça Şen yazmış, bende imzaladım.

2010-01-21T16:25:00.000+02:00

Meleba değerli okur, bir yazımızın daha başına geldik. Hislerim karışık olduğu için en sadesinden başlayalım: Canım arkadaşım Berke hamileymiş! Bunu duyunca heyecanla birkaç arkadaşıma ünledim, onlar da sessizce kendi içlerine kapanarak 'Bir erkek nasıl hamile olur' diye içleri sıkıldı ama soru sormaya üşendikleri için bakışlarıyla benden bir cevap beklediler. Yüzlerindeki o ebleh ifadeyi görünce "Berke bir kız arkadaşımın ismidir" dedim. Erkeklerse biraz daha vandal olduklarından, içlerinden düşünmeden hemen sorularını yöneltiyorlar (ki ben bunun kastrasyon korkusundan kaynaklandığını düşünüyorum). Fakat Berke bu yazılardan dolayı çocuk yapmaya korktuğunu söyledi. Olur mu hiç öyle şey! Aranızda hamileler filan vardır, yeni bebeği olanlar vardır, anaokuluna gidenler vardır, onlara aslında işin öyle olmadığını söylemek gerek!

Sadece birkaç küçük noktaya dikkat ederseniz problemsiz bir hayat yaşarsınız. Örnek mi?

Öncelikle uykusuzluğun çok güzel bir şey olduğunu, iki sene gitseniz psikanalizde göremeyeceğiniz duygusal çözülmeleri, sinirsel boşalmaları yaşadığınızı, bunu da başka hiçbir olayda deneyimleyemeyeceğinizi bilesiniz. Meme verme olayı: Bu da şahane bir travmadır, dünyanın en güzel hissi olduğundan dolayı, bebeğe bir çay kaşığı su verseniz (ki buna da genellikle anneniz, çocuğun babaannesi filan diretir) ya da memeniz acıdığından ya da süt olmadığı için veremezseniz vicdanınız yamulur, dünyanın en vahşi annesi olduğunuzu düşünürsünüz. (Ama en ağır his budur, bunu atlattıktan sonra her şeyi atlatabilirsiniz.) Bankaya para yatırmak için beş dakka evden ayrılsanız, bebeği özleyip acı dolu bir hasretle sokaklarda haykırarak ağlayıp eve dönersiniz. Öylesi yüce bir duygudur. Ve yüce duyguların faturası ağır olur. Ee, cenneti ayaklar altına almak affedilir bir suç mudur sizce?

Bebeğin ilk gülüşünde oturur ağlarsınız (Ve bütün bu sevinç gözyaşlarının içinde ağır bir hüzün vardır, kuş gibi uçmazsınız yani). İlk taneli mamaya geçişinde aynı sevinçten oturur ağlarsınız, ilk kelimede, ilk adımda, ilk anaokulu müsameresinde... Kısacası hayatınız artık gözyaşlarıyla geçmektedir. Siz hep bir köşede oturur zırlarsınız. Sonra altı sene zart diye geçer, kendi yaşınızın geçtiğini farketmezsiniz bile ve çocuk ilkokula başlar! Kütür kütür koşturarak okul ararsınız, bütçe denkleştirmeye çabalarsınız, müdürlerle konuşursunuz, sırıtırsınız, sosyalleşmek zorunda kalırsınız, daha bir sürü şey. Sonra (bu sabah olduğu gibi) 'Türküm, doğruyum'u çocuğunuz okul bahçesinde söylerken çocuğun bunun ne demek olduğunu bilmeden böylesi bir ezbere maruz kaldığı için onun o sözleri söylemeye çalışan haline de derin bir hüzün duyup gene ağlarsınız. Sonra sabah töreni bitip sıra halinde sınıflarına giderken arkasından aynı yürek burucu hisle bakarsınız, acaba merdivenleri düzgün çıkmış mıdır, ya dosya elinden kayıp o kalabalıkta her şey yerlere döküldüyse, ya montunu çıkarmayı unutup terlerse, ya suyunu yere döküp susuz kalırsa diye düşünerek eve dönersiniz (Dönüşte bütün bu duygularla yüzünüzü rüzgâra verip meczup gibi yürürsünüz eve). Tek konunuz o olur. Çocuk konusuyla hiçbir ilgisi olmayanlara dahi okulunda bugün kaç satır yazdığını, söylediği her kelimeyi, hatta kakasının kıvamını bile anlatmak istersiniz. Bir yandan bunun hastalıklı bir bağ olduğunu bilirsiniz ama yapacak bir şey yoktur, çocuk sahibi olmak büyük bir hastalıktır! Yasak ayvayı yemişsinizdir...

Aşk hastalığının en çaresizi, en karşılıksızı, en acı vereni, yanınızdayken özleme hissinin esas halidir (o şarkılardakiler yalan dolan).

Bunun patalojik olup olmadığını bilmiyorum ama tabii Memo'ya bütün bu duygularımı belli etmemeye çalışıyorum. Fakat siz bütün bunları yaşarken kalkıp babası size en ufak bir şey söyleyecek olsa onu orada gebertmek, derisini canlı canlı yüzüp kemerinize süs yapmak istersiniz. İşte böyle viran bir halde, eliniz kanlı, hem vahşi bir cani, hem vahşi ve yetersiz bir anne, hem de kendini düşünen bencil bir yaratık olursunuz çünkü bu aşırı duyguların esas sebebi bencillik(miş). Bütün bu ağır hislerden sonra iki tane ukala geçip karşınıza 'Çocuğa kötülük yapıyorsun, kendine bağımlı yapıyorsun' der. Şimdi soruyorum size: Bu durum benim ona bağımlılığımı mı gösteriyor, onun bana bağımlılığını mı? Eğer bunu yapmazsan da bu kez ilgisiz anne oluyorsun. Ben orta yolu bulabilen biri değilim. Zaten bunun da orta yolu yok.

Şimdi bütün hamilelere sesleniyorum: Korkmayın, ama bilin ki bundan kurtuluşunuz yok. Bu, dünyanın en güzel eziyetidir. Çok zevk vericidir. Ve sıradaki şarkı bütün anne adaylarına gelsin: 'Sado mazo gelin, ayağına takar halhal. Dırıttıt dırıdı halhal'.

Ayça Şen