aklıma geldi de.....

Bir önce ki yazıda bana gelen maili paylaşmıştım ya aklıma geldi de;

Bence insanı en mutlu eden şeylerin başını, inanıyor olmak çekiyor.
Bu istatistiklerce de kanıtlanmış bir şey.
İnanan insanlar daha mutlu diyor rakamlar.
Ben şöyle bir düzeltme yapmak istiyorum kendimce.

“İnandığı gibi yaşayan ”

Çünkü inandığı gibi yaşamıyorsa insan -ve gerçekten inanıyorsa - bu durum insanı acayip geren, hayatını çile haline dönüştüren bir şey olup çıkıveriyor. (Şekil 1a: ben-Yani çok şükür ki eski halim)


Sakın gülmeyin ama benim zamanın da yapmam gerektiğini düşünüp de yapamadığım şeyler yüzünden,
“aahhh keşke şu masanın bacağı, sandalye ya da öylece duran koltuk olsaydım da hiçbir yükümlülüğüm olmasaydı, bende şu vicdan azabını çekmeseydim” demişliğim bile var.

Çok şükür bütün bunları kısmen de olsa atlattım.
Size çok büyük bir ip ucu (yok ip ucu değil merdiven) en büyük kurtarıcım duadır. [artık merdiveni bi zahmet çıkıverin ;) ]

Öyle ki intihar edenlerin halet-i ruhiyesini gayet iyi anlayabiliyorum.

Hatta düşünüyorum da,
o aşamada insan inandığı şeyin yok olmasını yani olmamasını da isteyebiliyor.

İşte bu da inançsızlığa götüren bir kapı oluyor.

“her günahta küfre giden bir yol vardır.” Buyurmuş ya Bediüzzaman
işte bu durum o yol olsa gerek.

İnandığınız gibi yaşayabilmeniz,
Yani mutlu olmanız dileklerimle.................



**************************