üzgünüm.......

Bayram ertesi işe döndüm ve acı bir haber aldım.
Aynı iş yerinde fakat farklı bir bölümden bir arkadaşım domuz gribi yüzünden yoğun bakımda yatıyormuş :(
Solunum cihazına bağlı 
Ve uyutuyorlarmış halsiz bedenini.

Duyunca beynimden vurulmuşa döndüm.
Direk siması geldi gözümün önüne, öyle tatlı, öyle temiz, öyle güleç.....
İki tane evladı var.
Rabbim evlatlarının hürmetine O nu sevdiklerine bağışlasın.

O günden beride elim gitmedi işte birşey yazmaya.
Biraz önce uyandırdıklarını ve solunum cihazından çıkardıklarını öğrendim.
Çok şükür.
Çok şükür.

Acaba aşı yaptırsak mı diye tekrar düşünmeye başladım ???  ama yine bir karara bağlayamadım.

Neden etrafımızdaki insanları ne denli sevdiğimizi böyle acı tecrübelerle anlarız?
Ben arkadaşımı seviyordum ama bunu O na ne denli hissettirebildim?
Yeterince olmadığı kesin :(
Günlerdir eve gidince dahi yüzü gözümün önünden gitmiyor.
Gelince O na  O nu ne kadar çok sevdiğimi ve daha çok görüşmek istediğimi söz söyleyeceğim.
Söz.


Sizde O na dua eder misiniz?

.
.
***************************