eşimde, çocuklarımda yaptığım fedakarlığın kıymetini hiç bilmedi!

A.Y. yi kreşten aldım. Eve giderken apartmanın yanındaki çöp konteynırlarının yanında kedilere mama veren epey yaşlı bir teyze gördük.

Kedi ve köpeklere takıntılı A.Y. yemek yiyen kedileri görünce es geçebilir mi hiç?

Teyze iki-üç adım uzaklaşmıştı ki biz konteynırların yanına geldik. A.Y. nin ilgisini gören teyze yanımıza geri geldi.

- aman hayvanları sevsin, sevdirin, hayvanları seven insan merhametli olur. Hem Allah sadece bizi yaratmamış ki ! değil mi ?
dedi.

koyu renk pardüsesi ile çok uyumlu baş örtüsü içinde ay gibi parlak yüzüyle bize bakan teyzeye gülümsedim ve;

-elbette teyzeciğim, zaten çok seviyor-uz- ve elimizden geldiğince hayvanları anlatmaya ve sevdirmeye çalışıyoruz
dedim.

elimde A.Y. nin çantasını görünce;

-okula gitmek için çok küçük ama kreşe mi gidiyor?
diye sorup,
- vazifelisiniz herhalde
diye yorumladı.
-evet malesef....
dedim biraz burukca.
-aman kızım aman çalışın, ben öğretmen çıktım, sonra yurtdışında ihtisas yaptım. Sonra evlenip çocuklarım olunca, onları iyi yetişmek için, evde onlara bakmam gerektiğini düşünüp çalışmadım, ama şimdi çok pişmanım. Üç çocuğum var en küçüğü 23 yaşında, hepside üniversiteli oldu, hiç biride çalışmamamdan mutlu olup da iyi ki bizi büyütmüşsün demiyor.
Hayat şartları.....
çalışsaydım daha iyi imkanlar içinde olurlardı !
Eşimde, çocuklarımda yaptığım fedakarlığın hiç kıymetini bilmediler.
dedi.

Tam bu konuya arkadaşlarla kafa yorup yorup, yine aynı yerden başladığımız günlerde, fazlasızla bilinçli ve kültürlü görünen bu teyzeciğin söyledikleri benim için çok manidar oldu.

-teyzecim ilaç gibi geldi söyledikleriniz.

diyebildim sadece.

-bak; bu kedilere mama almak için bile başkasına muhtaç oluyorsun.

dedi ve

-iki tanede evde kedim var, sokak kedileri için aldığı hazır mamayı kast ederek; onlar bu mamayı beğenmiyorlar daha özel mama yiyorlar.

dedi.

Sonrada, bulunduğumuz bölgedeki sokak hayvanları koruma derneğinin (yanılmıyorsam) temsilcisi olduğunu söyledi.

ismini ve oturduğu daireyi söyledi bize A.Y. nin evindeki kedileri sevmesi için bizi davet etti.

Çok memnun oldum.

İsmimi sordu, sonrada tekrarlattı.

-Kusura bakmayın unutmayayım diye tekrar sordum.

dedi.
-Olur mu teyzecim biz bu yaşta unutuyoruz, sizn unutmanızda sorun mu?

dedim.

Görüşmek üzere diyerek ayrıldık........

.

hayatındaki ilk.......

Bu görmüş olduğunuz kedi (yok ona sadece kedi demek istemiyorum. Kedicik diyip daha şirinleştireyim :P ) düzeltiyorum kedicik sandığınız gibi sıradan bir sokak kedisi değiiil.

Bu A.Y. nin hayatında gördüğüüü ilk kediiii.





Sanmayın ki bu fotoğraf bugünlere ait. Yani 22 mayısta 1 yaşına girecek oğlumu şu güne kadar dışarı çıkartmamış ve çiçek- böcek- kedi- köpek göstermemiş değilim :P
hemen hemen mart başı gibi çekmiştik.

Hayatında ki ilkleri çoğunlukla kayıt altına alıyoruz. bunları yazabileceğimiz bir güncemiz var evde. Aslında baştan beri bu blog olsaydı burada kayıt altına almakta güzel olurdu. Gerçi ben bu bloğu A.Y. nin gelişim aşamalarını kaydetmek için açmadım.

Önceleri başkalarını okuyordum. Sonra heves ettim. Bir tanede benim olsun istedim :P
Yani sadece kendime eğlence amaçlı açtım :D
:D :D

Neyse işte ta o zaman çektiğim fotoğrafı biraz önce gördüm. Burada yayınlayayım da oğlumun gördüğü ilk kedi meşhur bir kedi olsun dediim :P

Lütfen bu kediyi gördüğünüzde iki kere bakın ve ;

Aaaaaaa A.Y. nin gördüğü ilk kedi diye meşhurluğunu tasdik edin tamam mı?

:PPPPP



******************************