21 Mart 2010 Pazar
22 aylık olmana 1 gün kala Öyle bir tarih ki bu; rahatlama dönemi sandığım ama hiçte öyle olmayan, büyüdüğünü anlayıp mutlu olacağımızı sandığım fakat içimde garip bir hüzün bırakan, özgürleşeceğimizi sanıp mutlu olacağımı sandığım fakat bağımlı olmayı bu kadar sevdiğimi ve benimsediğimi bilemediğim, benim gibi kısıtlanmaya gelemeyen birine göre olmadığını düşündüğüm fakat şimdi tamda bana göre olduğunu anladığım bir dönemin son günü.
Bakıyorum sana.........
ne çok büyüdün,
ne çabuk büyüdün,
ne zaman büyüdün ?
Aslında 2 yaşına kadar seninle bu güzelliği yaşamak istemiştim ama kısmetten ötesi yok. Sabahında sonunu benim bilebilmediğim bir güne uyanmışız. Öğlen uykusuna uyumak istediğinde yaraya sarılmış yarabandıyla şok oldun desem yanlış söylemiş sayılmam. Ben bile şaşırdım aslında. Bunu bazıları taktik olarak uygulasa da bizimkisi gerçek oldu.
Şu bir gerçek ki;
işe yarayan bir yöntem olmasının yanı sıra, bebeğinizin daha 2 yaşına bile girmemiş göz bebeğinizin sizin için üzülmesiyle içinizin acıdığı, içinizden birşeylerin aktığı başka bir an daha var mıdır bilemiyorum.
Ve bu durum öyle bir oturuyor ki insanın içine tarifsiz.
Sadece siz ona kıyamadığınızı sanarken bakıyorsunuz ki O da size kıyamıyor.
Hem de öyle bir kıyamama ki,
O nu geceleri mis gibi uykusundan uyandıran bir tiryakiliğe rağmen sizden gık deyipte birşey isteyemiyor.
ilk tepki: anne uufff olmuş deyip boynunu büküyor. Sık sık görmek istiyor. Sanki inanmak ve kabullenmek istemediği bu duruma ikna olmaya çalışıyor gibi.
ilk gece: uyandı ama hiç birşey istemeden anne uf olmuş diyip kucağımda uyudu :( Ben kıyamayıp biberonla üt getirdim. Hepsini içti.
ertesi gün: gün boyu zaten iş yerinde idim. akşam yine sık sık uuff olmuş diye kendini telkin ve ikna etti :(
ertesi akşam: tıpkı ilk gece gibiydi. yine süt verdim.
üçüncü gün: aynı şekilde, fakat ben çok kötüyüm. Hani çok ağlayacaktı. Tamam ağlamasın ama böyleside insana acayip zor gelen bir durummuş. Kendimi mücadeleye hazırlamışım bu merhamet dolu kabullenniş beni resmen bitirdi. içim acıyor.
üçüncü gece: yine 3 dolaylarında uyandı. Bu sefere gece biberoa alışmasını istemediğim için kucağımda uyuttum. "anne süt getir, ane süt getir, süt" diye tekrarladı :(
Dördüncü gün: Gündüzleri neyse ki işe olduğum için gündüz bu duruma alışık. Kendi kabullenmiş görünüyor fakat olduk olmadık kişilere anne uf olmuş diye anlatmaya ve olmadık yerlerde bakmaya kalkıyor :)
Dördüncü gece: hiç uyanmadı. Elhamdülillah. Bu durum son iki yıldır bir ilk. İçimdeki hüzne rağmen :D
Sonraki gecelerde yine saat üç gibi kalkıp "süt getir" diyor. İki üç kez bir çay bardağı getirip bardakla içirdim.
Artık gerçekten bağımsız ve ayrı bir bireysin. Şimdi daha çocuksun. Çok şükür.
Bu kadar kolay olacağını ve senden çok benim etkileneceğimi bilemezdim.
Ve ben seni beslerken şimdi sende başkalarını besler oldun!!!!
Resme göre beslediğin sadece iki üç tavşan olsa da,
sevgimizle seni beslememizi tembihlemişken sevginle biz beslenir olduk.
Canım oğlum inşallah yaşamın boyunca etrafını sevginle hep besle.
Ve inşallah seni ömrüm yettikçe hep besleyeyim sevgimle.
.jpg)
.JPG)
Kayıtlar
